Uitgelicht: Lawrence Kuijs (SC Emma)

Uitgelicht: Lawrence Kuijs (SC Emma)

ROTTERDAM – De rol aan de Dordtse zijlijn valt hem nog steeds zwaar. Na een zware kuitblessure moest SC Emma-doelman Lawrence Kuijs noodgedwongen afscheid nemen van zijn vaste plaats onder de lat. Zijn domein in de laatste 35 jaar bij bijna een dozijn verenigingen. Zijn vrouw gaf hem echter het laatste zetje dat nodig was om in het weekeinde niet in het overbekende zwarte gat te vallen. “Op haar advies ben ik uiteindelijk toch keeperstrainer geworden. Natuurlijk bij SC Emma. Alleen maar bij SC Emma. Een andere club was geen optie. Ze waren al een paar maanden bezig om mij voor de technische staf te strikken. Maar het advies van mijn vrouw gaf de doorslag.”

Kuijs is blij dat hij het advies heeft opgevolgd. “Nu ben ik er toch een beetje bij tijdens de training en de thuiswedstrijden. Op de zondag van een uitduel van SC Emma ga ik iets met het gezin doen. Ja, ook dat is veranderd. De zondag was altijd voor het voetbal, maar sinds die blessure was het in een keer over. Ik kan het niet meer terugdraaien, maar mis het wel. Ik was nog niet klaar om te stoppen. Een zware kuitblessure en in een keer was het over. Ja, het kan raar lopen, maar ik ben al lang blij dat ik normale dingen weer kan doen. Voetballen zit er gewoon niet meer in. Een keeperstraining geven dat gaat nog wel, maar als ik mij laat verleiden tot een 40-plustoernooi kan ik de dag erna met mijn slechte been omhoog gaan zitten. De spieren protesteren dan heftig. Nee, het been is niet meer wat het geweest is. Het echte keepen is voorbij. “

De Dordtenaar die vanuit zijn woonkamer het complex van SSW kan zien, speelde echter nooit aan de Zeehavenlaan. In het verleden droeg hij wel het shirt van OSS, ASW, DS’79, het Zwijndrechtse Groote Lindt, OSS, OMC, GSC, Gorkumse SVW, SC Reeland dat later SC Emma werd. Het zijn de rijke jaren van de uitvoerder/planner genoot van het voetbal. “Ik was absoluut nog niet klaar om met voetballen te stoppen. Maar ja, bij een blessure als ik heb gehad, heb je niets meer te vertellen,” aldus Kuijs. In het ziekenhuis stuurde hij een foto van zijn geopereerde kuit naar zijn werkgever. Drie maanden later kon hij pas weer aan de slag. “Ik ben nog wel mee geweest met het trainingskamp van SC Emma, maar hoorde er toen eigenlijk al niet meer bij. Pas dan merk je hoe belangrijk het tweemaal in de week samen met elkaar trainen toch is. Je mist de humor, het contact en de mensen. Ja, het is dan allemaal toch belangrijker als je het plotseling mist. Dan ga je de waarde van het spelen en trainen met een selectie plotseling veel meer waarderen, dan wanneer je nog actief bent.”

Kuijs liet zich na zijn afscheidswedstrijd bij SC Emma tot de zomervakantie van 2015 niet verleiden tot het aanvaarden van een functie. Maar het advies van zijn vrouw om niet in het zwarte gat te vallen, gaf hem het laatste zetje. “Een andere club dan SC Emma was zo wie zo geen optie. En achteraf ben ik blij dat ik het toch ben gaan doen. De club heeft twee prima keepers. Ze komen in ieder geval al naar de training. Dat is al heel wat. De wereld en de motivatie van amateurvoetballers is heel anders dan in mijn tijd. Tegenwoordig moet je al bijna blij zijn met het feit dat ze komen trainen. Maar die twee van ons doen het goed. Af en toe doen we er een keeper van de A- of B-jeugd bij, want dat zijn prima gasten.”

De gewezen doelman en lid van de technische staf van de Dordtse vierdeklasser besluit: “In deze functie bij SC Emma blijf ik toch een beetje bij het eerste elftal betrokken. Er is niets leukers dan zelf onder de lat kruipen. Maar ja, die tijd is voorbij. Ik moet mij daar domweg bij neerleggen, want anders stond nog gewoon iedere zondag in het doel. Ik heb nooit het idee gehad dat ik het voetballen zo zou gaan missen.”

Lees meer over club: SC Emma