Tim’s time: vaders en voetbal

Tim’s time: vaders en voetbal

ROTTERDAM –  Nadat hij als backpacker financieel armer, maar geestelijk rijker terug kwam uit Australië, pakte zijn Nikki haar studie op. Tim Schoonheijm, ging weer bij IFC spelen en besloot het schrijven van reisverhalen voort te zetten in de vorm van een wekelijkse column voor www.regiorijnmondvoetbal. De Tim Time’s geeft een wekelijks kijkje in het leven van de 22-jarige Rotterdammer die is afgestudeerd in sportmarketing en management aan de HES in Rotterdam en nu op zoek is naar een baan. Een nieuwe club heeft hij al. Schoonheijm draagt volgend seizoen het shirt van tweedeklasser Sportclub Feyenoord.

“Vaders en voetbal. Dat gaat best goed samen, zo ook in huize Schoonheijm. Ook mijn pa was erg blij dat zijn jongste zoon eindelijk door dat gat zwom, hij was die zwemles ook wel zat. Maar gelukkig voetbalde mijn oudere broer al, zo kon hij het voetbal en de zwemlessen al een beetje afwisselen. Eindelijk mocht ik ook gaan voetballen en zodoende reed mijn vader ons overal achterna om ons te zien spelen. Dat was soms wat lastig omdat we allebei tegelijk moesten spelen en de één soms uit terwijl de ander thuis moest. Ook moest hij geregeld jongens meenemen bij gebrek aan vervoer en als een van ons aanvoerder was geweest kregen we de tas met kleding nog mee naar huis ook. Daar was mijn moeder dan weer hartstikke blij mee, begrijpt u wel.

Mijn pa langs de lijn. Altijd en overal. Of ik nu speelde of op de bank zat, het maakte hem niet uit. Hij was er echt altijd. Zelfs bij Jong Sparta, als ik op de tribune zat. Dat is wel heel raar hoor trouwens, samen met je vader naar je eigen team kijken omdat je buiten de selectie bent gelaten, maar goed. Ik zal in dit stukje verder niet ingaan op mijn seizoen bij Jong Sparta, laten we het vooral gezellig houden. Bij het betreden van het veld speurde ik altijd rond en binnen een aantal seconde had ik hem meestal gevonden. Even zwaaien, een glimlach of een duim omhoog en de wedstrijd kon beginnen. Zelden had ik hem niet gespot. Als dit zo was begon de wedstrijd echt een beetje onwennig, bizar toch?

Na de wedstrijd in de auto horen wat je wel en niet goed hebt gedaan. Kritiek is nooit echt leuk en soms was dit dan ook wel lastig en kon ik hier niet tegen. Hij bedoelde het uiteraard goed en het gesprek eindigde dan ook vaak met: ja pa, je hebt gelijk. Doelpunten maken is leuk. Doelpunten maken tegen Ajax is fantastisch. Bij mij thuis is Feyenoord er met de paplepel ingegoten. Op een toernooi in Tilburg scoorde ik een volley tegen Ajax. Ik rende naar de zijkant waar mijn vader ergens tussen wat andere ouders stond en gaf hem met een grote grijns een highfive. Dit was niet gepland maar gebeurde gewoon. Heerlijk.

Voetbalschoenen, ook zoiets. En helemaal als je ze zes keer per weekt draagt. Om de haverklap gingen ze stuk en had ik nieuwe nodig. Samen gingen we dan naar Sporthuis de Kuip om nieuwe te kopen. Vaak kreeg die ‘ouwe’ er nog wat korting vanaf en dat was maar goed ook want die schoenen waren toen al niet te betalen. En mijn moeder dan? Die steunde me ook altijd voor de volle 100 procent, ze kwam alleen niet altijd kijken en dat was helemaal prima. Zo goed waren we nu ook weer niet, haha! Ja, onvoorwaardelijke steun. Zo kan ik het wel noemen na al die jaren. Altijd langs de lijn en altijd eerlijk over hoe ik had gespeeld. Was het goed dan hoorde ik dat, speelde ik als een natte krant, hoorde ik dat ook. Als mijn spullen stuk waren werden er nieuwe gekocht. Alles stond thuis in het teken van voetbal. Profvoetbal is het niet geworden maar één ding is zeker, aan hen heeft het in ieder geval niet gelegen.”

 

Lees meer over de spelers: