Tim’s Time: Toen was geluk heel gewoon…

Tim’s Time: Toen was geluk heel gewoon…

ROTTERDAM – Nadat hij als backpacker financieel armer, maar geestelijk rijker terug kwam uit Australië, pakte zijn Nicky haar studie op.Tim Schoomheijm, ging weer bij IFC spelen en besloot het schrijven van reisverhalen voort te zetten in de vorm van een wekelijkse column voor www.regiorijnmondvoetbal. De Tim Time’s geeft een wekelijks kijkje in het leven van de 22-jarige Rotterdammer die is afgestudeerd in sportmarketing en management aan de HES in Rotterdam en nu op zoek is naar een baan. Een nieuwe club heeft hij al. Schoonheijm draagt volgend seizoen het shirt van tweedeklasser Sportclub Feyenoord.

“Zaterdag is de Coen Moulijn Memorial Cup op Varkenoord. Met natuurlijk ook de F-jeugd van Feyenoord. Dat deed met denken aan mijn eigen eerste toernooien bij de club. Na een aantal proeftrainingen met de leeftijdsgenoten van Feyenoord, kreeg ik een gesprek met Maup Martens. Hijhad geweldig nieuws en vroeg of ik volgend seizoen bij Feyenoord wilde komen voetballen. Is de Paus Katholiek? Natuurlijk wilde ik dat!

Dat eerste seizoen in de E-top (tweedejaars E die op een heel veld spelen), was een seizoen vol met nieuwe ervaringen. Zo speelden we voor het eerst voorwedstrijden in De Kuip. Ik weet nog goed dat ik in mijn eerste wedstrijd niet scoorde, maar tegen NEC op de paal schoot. Na de wedstrijd zei Peter Houtman tegen me dat enkele centimeters soms het verschil kunnen zijn tussen een goal maken of niet, tussen winnen of verliezen. Dat dit niet altijd een aantal centimeter is maar soms ook een meter of vier werd pijnlijk duidelijk in een andere voorwedstrijd, toen ik een penalty huizenhoog overschoot. Zo vak S in. Ze zijn die bal daar nog steeds aan het zoeken.

Het allermooiste van deze voorwedstrijden was het ererondje na afloop. De Kuip zat tegen die tijd al meer dan halfvol en iedereen applaudisseerden en zong uit volle borst voor ons. Als klein mannetje kreeg ik daar toen al kippenvel van, terwijl ik op het veld mee stond te zingen met wat er op de tribunes gezongen werd. Voor de wedstrijd ADO Den Haag – Feyenoord liepen wij langs de twee volle uitvakken van de Hagenaren die ons alles behalve toejuichten. We besloten daarom om te stoppen, allemaal naast elkaar te gaan staan en elkaars handen vast te houden om vervolgens zo’n juichscene in gang te zetten. Haha, die gasten werden he-le-maal gek! Sinaasappels en aanstekers werden in no time naar ons toe gesmeten waarop we snel doorliepen richting de juichende Feyenoord supporters, die deze actie aardig konden waarderen.

Onder leiding van Roel van Wayenburg speelden we zes toernooien aan het eind van het seizoen. Schijnbaar waren we toen erg sterk want we wonnen ze allemaal. Maar als ik de mooiste moet uitkiezen, was het wel dat toernooi in onze hoofdstad op een sportcomplex genaamd De Toekomst. In de finale moest het gebeuren tegen Ajax maar na de reguliere speeltijd stond het nog gelijk: penalty’s. Onze aanvoerder toen, Henkie Dijkhuizen, liep onder toeziend ook van onder andere Johan Cruijff naar de stip en legde aan voor de winnende strafschop. Ik heb nog nooit iemand een penalty zo ongecontroleerd maar met zoveel passie in zien schieten. De bal zwabberde snoeihard door het midden en godzijdank dook de keeper een hoek in. Wij stormden op hem af en vierden het zoals je dat moet doen als je van Ajax wint. Feyenoord is de baas in Amsterdam zongen we als knapen van tien en elf jaar onderweg naar de kleedkamer. En als je dan naar het Feyenoord van nu kijkt, besef je helaas dat geluk toen nog heel gewoon was…”

 

 

Lees meer over de spelers: