De Taart: Stefano Tavares (Alblasserdam)

De Taart: Stefano Tavares (Alblasserdam)

ROTTERDAM – Ook in het nieuwe seizoen is er elke week is er een goede reden waarom de vermaarde Pernisser banketbakker Johan Dekker de taart van de populaire website www.regiorijnmondvoetbal.nl maakt. Geen product uit de fabriek, maar een smaakvol baksel uit eigen bakkerij. De Taart van banketbakkerij Dekker is in de regio Rijnmond op basis van smaak, omvang en presentatie uitgegroeid tot een begrip. Banketbakker Dekker heeft elke week de hand in de beslissing wie zijn voetbaltaart ontvangt. Vlak voor de start van de competitie had hij een nadrukkelijke voorkeur voor een speler die de ziekte van Hodgkin overleefde en vorige week zijn rentree maakte in basiself van Alblasserdam: Stefano Tavares.

De verdediger kreeg van trainer Fop Gouman in het derde duel van de eerste ronde van de districtsbeker West II tegen VVGZ een basisplaats toebedeeld. De beloning voor een jaar lang vechten tegen de ziekte van Hodgkin, beter bekend als lymfeklierkanker. De twee duels daarvoor was Tavares reeds ingevallen, maar de derby tegen de buurman uit Zwijndrecht leverde zeventig minuten in de hoofdmacht op. “Geweldig. Anders kan ik het niet noemen. Invallen was al prachtig, maar vanaf de eerste minuut weer in het elftal staan waar je vorig seizoen niet voor hebt kunnen spelen, was een grote beloning,” aldus de ontvanger van de Taart.

De ex-speler van FC Maense weet het nog als de dag van gisteren. 6 september staat met zwarte letters in zijn geheugen gegrift. Een dag voor de start van het nieuwe seizoen meldde Tavares zich in het ziekenhuis omdat hij ‘s nachts badend in het zweet wakker was geworden. “Ik had koorts, maar vermoedde niets ernstig. Ik ben bloed wezen prikken en was in afwachting van de uitslag. Niets ernstig zo leek het, de volgende dag zou ik met Alblasserdam aan de competitie beginnen en was er klaar voor,” aldus Tavares. Totdat de mededeling kwam of hij wilde zorgen dat zijn spullen konden worden gebracht, omdat hij in het ziekenhuis moest blijven. De artsen vertrouwden de bloedwaarden niet en wilden de verdediger voor nader onderzoek houden. “Ach, ik dacht gewoon een nachtje blijven. Niets aan de hand. Controle en morgen spelen. Ik voelde mij goed, behalve dat zweten ‘s nachts, maar verder wees niet niets op een probleem,” aldus de Rotterdammer. Een nacht werd uiteindelijk drie weken, omdat nader onderzoek uitwees dat Tavares leed aan de ziekte van Hodgkin.

“Vreselijk. Alleen het woord kanker maakt je al bang. Ik ben een vrolijke jongen en had geen flauw idee dat er iets met mij aan de hand was. Dan komt een arts je vertellen dat je lymfeklierkanker hebt. Natuurlijk staat je leven dan even totaal op zijn kop. Even maar hoor, want ik heb na die diagnose direct besloten dat ik tegen de kanker zou vechten. De ziekte was een tegenstander, net zoals in het voetbal elke week. Gewoon zorgen dat je daar van wint. Klinkt simpel, maar ik heb geen moment getwijfeld aan de goede afloop. Ik ging de kanker verslaan. Geen moment aan getwijfeld.” Tavares kreeg in die strijd alle denkbare steun van vrienden, familie en zijn ploeggenoten. “Man dat voelde geweldig. Ik heb deze strijd nooit alleen hoeven leveren. Ik heb zo veel steun gekregen, dat is onvoorstelbaar. Dit is mijn vijfde seizoen bij Alblasserdam, maar ik kan eigenlijk niet meer voor een andere vereniging spelen. Ik zeg nooit nooit, maar deze club zit in mijn hart. Mensen zijn zo veel meer voor mij geworden dan ploeggenoten.”

“Kijk van familie en vrienden mag je bepaalde dingen verwachten, maar de selectie van Alblasserdam heeft het hele jaar altijd voor mij klaar gestaan. Ik ben nooit en nergens vergeten door ze. Daarom is deze taart ook zo fantastisch om te delen met de mensen die er toe doen. Ik heb altijd geloof in een goede afloop gehad en zij zijn er daar mede de oorzaak van. Alblasserdam is een beetje familie geworden,” aldus Tavares. Die kijkt opvallend genoeg glimlachend terug op het genezingsproces. “Nog net niet fluitend, maar ik tegenstelling tot andere mensen heb ik bijzonder weinig last gehad van de chemokuren. Ik werd niet kaal en al helemaal niet depressief. Ik ging om 08.00 uur fluitend het ziekenhuis in en kwam er een paar uur later weer fluitend uit. Je zag aan mij ook helemaal niet dat ik ziek was. Ik ben alleen redelijk aangekomen. Van 59 naar 76 kilo. Inmiddels weeg ik 72 kilo, maar dat is eigenlijk het enige dat in dit jaar is veranderd. Zonder Hodgkin was ik negatief. Met Hodgkin was ik positief en nu ik schoon ben verklaard ben ik nog steeds positief.”

30 april kreeg de Rotterdammer de laatste behandeling en vervolgens de mededeling dat hij genezen was. “Een paar dagen daarvoor hadden ze een surpriseparty geregeld voor mijn 25-ste verjaardag. Iedereen was daar. Familie, vrienden en de selectie van Alblasserdam. Geweldige avond gehad. Die 25-ste verjaardag was na het slechte nieuws van vorig jaar al een groot cadeau, maar het feit dat iedereen er was had nog meer waarde. Ik ben niet veranderd, maar het leven is kostbaarder geworden. Ik kan er ook meer van genieten met het besef dat het feitelijk met een bloedonderzoek over kan zijn. Maar ik heb gevochten en gewonnen. Met dank aan iedereen die mij gesteund heeft. Geen dag is meer gewoon en geen wedstrijd meer normaal. Tegen Dinteloord hoop ik in de basis te starten. En geloof, ik zal er in de eerste competitiewedstrijd meer dan genieten dan ooit tevoren.”