Taart: Lorenzo Loef (Excelsior’20)

Taart: Lorenzo Loef (Excelsior’20)

PERNIS – De beroemdste banketbakker van de regio Rijnmond en ver daar buiten, banketbakkerij Dekker uit Pernis, is in de voetbalwereld hard op weg om uit te groeien tot een fenomeen. Een fijnproever van het regionale amateurvoetbal met een eigen smaak en eigenwijze mening en bovenal de bovenste beste bakker. In twee seizoenen heeft Dekker er voor gezorgd dat zijn taart is uitgegroeid van een taart tot De Taart. Vers gemaakt in eigen bakkerij en een traktatie voor twintig personen, wordt De Taart van bakker Dekker elke week met open armen en hongerige blikken ontvangen. Bakker Dekker was geen voetbalkenner, maar is langzaam maar zeker wel een echte liefhebber geworden. De Pernisser smulpaap kiest dus elke week als enige de bestemming voor zijn taart. Bakker Dekker komt vaak tot logische, maar soms ook tot verrassende keuzes voor de bestemming van zijn dagverse bouwsel. Kijk daarvoor op de website www.banketbakkerrijdekker.nl

Bakker Dekker had zere voeten. De drukste weken van het jaar begonnen in de bakkerij in Pernis zijn tol te vergen. Maar als een Flandran, een stoemper, ausdauwer, bikkel hield de bakker der Bakkers zijn rug recht. Er moesten nog kerstkransen, kerststollen, kersttimpen, kerstbonbons, oliebollen, appelflappen en andere lekkkernijen. En tussen alle bedrijven door had bakker Dekker de Taart der Taarten ook een extra kerstthema gegeven. “De laatste van het jaar,” sprak de bakker. “Het is weer hard gegaan. Ik heb leuke en minder leuke Taarten voorbij zien komen. Taarten die voor een glimlach zorgden en Taarten waarbij je echt over het leven na ging denken. Nog niet eens zo kortgeleden de speler van SSS die was getroffen door de ziekte van Hodgkin. Vreselijk, onrechtvaardig. Dan hoop je met de Taart iemand te steunen op afstand. Ook al is het maar voor een procent, dan nog komt hij op de goede plaats. En natuurlijk waren er Taarten die met een glimlach werden ontvangen. Een periodetitel, kampioenschap of de 100 procent prijs. Of voor en wederopstanding van een vereniging zoals Steeds Hooger die bij hun eerste feestje prompt in de winkel stonden om de Taart te bestellen die bij hun zo lekker had gesmaakt. Dat zijn Taarten, waar ik met een glimlach aan terug denk. Het waren weer veertig Taarten met veertig verhalen. De laatste is Lorenzo Loef, scoort voor Excelsior’20 in het duel met OHVV, waar zijn stiefvader Rafael Andrade de trainer van is. Maar al koppend komt hij in botsing met de doelman van de club uit Oudenhoorn. Keeper met een hersenschudding naar de kant en Loef met een gebroken sleutelbeen naar het Vlietland ziekenhuis in Schiedam. Dus naar de Jeneverstad om deze ongelukkige middenvelder uit de formatie van Gokhan Cayir zo vlak voor de Kerst nog even te steunen.”

Het lijdend voorwerp van Excelsior’20 dat de negen puntenwedstrijd tegen OHVV uiteindelijk met 2-1 won, staat bij de training op sportpark Thurlede toe te kijken. De mitella is de stille verklaring van de botsing met de doelman van de Oudenhoornse tegenstander. Lorenzo Loef weet nog steeds niet goed wat er is gebeurd, maar wel dat toen verzorger Hans Hekman zijn arm optilde het pijn deed. “Sleutelbeen gebroken, dat was wel duidelijk. Tien minuten scoren en dan geblesseerd uitvallen. Niet echt ideaal, maar ik heb dan in ieder geval nog gescoord,” aldus de bij Excelsior Maassluis geschoolde middenvelder. Loef stapte van het veld, ging onder de douche en reed vervolgens met een ploeggenoot in de rust van het duel met OHVV naar het ziekenhuis in Schiedam. Daar bevestigden de röntgenfoto’s de eerste diagnose. “Het was wel een mooie breuk werd mij verteld, dus geen operatie. Wel een mitella en niets doen met die schouder. Dat hoeft ook niet, want het blijft pijn doen. Dinsdag moet ik voor controle terug naar het ziekenhuis en dan hoor ik eventueel meer, maar zoals het er nu naar uit ziet, moet de breuk met rust genezen. De winterstop komt precies op het goede moment, maar als het tegen zit, zit ik aan het kerstmenu met een arm in zo’n witte doek. Niet echt ideaal, maar het is even niet anders.”

De 24-jarige Loef is bij de Schiedamse tweedeklasser van trainer Cayir bezig aan zijn eerste seizoen, nadat zijn voormalige Excelsior Maassluis-trainer Leen Muis hem overhaalde om naar Excelsior’20 over te stappen. Ik heb in Maassluis het tweede elftal gespeeld, maar ben nooit tot de selectie doorgedrongen en daarom later in een vriendenteam gaan spelen. Muis kende mij nog uit het tweede elftal en vroeg of ik niet voor Excelsior’20 wilde komen spelen. Ik had het daar goed naar mijn zin, maar het eerste elftal van een tweedeklasser is toch een uitdaging, dus die ben ik aangegaan. Ik ken Abdelrachman Yildiz al en ben door de rest van de groep met open armen ontvangen. De overstap is dus prima bevallen. Ik voel mij thuis bij deze vereniging dus niets te klagen. Ja, dit,” wijst de Maasdammer op zijn mitella. “Maar daar kan niemand iets aan doen. Ook de keeper van OHVV niet. Ik weet dat ik bij een voorzet voor hem kwam om te koppen, maar daarna ben ik het kwijt. Behalve de pijn, maar die gaat vanzelf ook weer over. Het is even lastig en ik kan niet werken. Ik ben bezorger en monteur van meubelen. Dat gaat lastig met een arm. Mijn baas zal het ongetwijfeld niet leuk hebben gevonden en vertelde mij het te begrijpen en alle tijd voor het herstel te nemen. Dat ga ik doen, want ik heb geen keuze. Hopelijk kan ik na de winterstop weer spelen, want dit is niets. Het levert wel een Taart op, maar dat is een kleine pleister op de wond. Wel erg attent van bakker Dekker. Namens de selectie erg bedankt voor de attentie. Leuk dat er aan mij is gedacht.”

 

Lees meer over club: Excelsior'20