Taart: Doni Eugenia (SSS)

Taart: Doni Eugenia (SSS)

PERNIS – De beroemdste banketbakker van de regio Rijnmond en ver daar buiten, banketbakkerij Dekker uit Pernis, is in de voetbalwereld hard op weg om uit te groeien tot een fenomeen. Een fijnproever van het regionale amateurvoetbal met een eigen smaak en eigenwijze mening en bovenal de bovenste beste bakker. In twee seizoenen heeft Dekker er voor gezorgd dat zijn taart is uitgegroeid van een taart tot De Taart. Vers gemaakt in eigen bakkerij en een traktatie voor twintig personen, wordt De Taart van bakker Dekker elke week met open armen en hongerige blikken ontvangen. Bakker Dekker was geen voetbalkenner, maar is langzaam maar zeker wel een echte liefhebber geworden. De Pernisser smulpaap kiest dus elke week als enige de bestemming voor zijn taart. Bakker Dekker komt vaak tot logische, maar soms ook tot verrassende keuzes voor de bestemming van zijn dagverse bouwsel. Kijk daarvoor op de website www.banketbakkerrijdekker.nl

De Taart wordt vaak gemaakt door bakker Dekker zelf, maar soms ook wel eens door een van de andere bakkers van banketbakkerij Dekker. “Het is Toornstra, Elia, Berghuis of Basacikoglu op de flank bij Feyenoord. Wie er speelt maakt niet uit, als het resultaat maar een zege oplevert. Wij staan bij banketbakkerij Dekker voor kwaliteit. Ongeacht wie de Taart maakt.” Maar de bakker draaide even zijn snor. “Maar voor deze Taart ben ik zelf even terug gekomen. Weet je, het is toch al een emotionele dag. Vandaag reist mijn dochter naar Australie. Ja, ik ben zo’n vader die dat wat doet. Ze gaat even uit logeren. Even kan een jaar zijn en het kan ook een jaar worden. Ze zegt dat ze haar droom gaat laten uitkomen aan het andere einde van de wereld. De andere dochter heeft net een huis hier om de hoek gekocht en de andere is net moeder geworden. En dan gaat de derde maanden naar Down Under. Wij gingen vroeger op schoolreis en soms naar de kust. Australië was een land uit de Grote Bos-atlas. Dat was heel ver weg en daar ging je alleen maar naar toe als je er geemigreerde familie had wonen. Maar niet om maximaal een jaar daar rond te gaan trekken en iets van de wereld te gaan zien. Ik gun het haar van harte, moet ze vooral doen, maar ik vind het wel onvoorstelbaar ver weg. Dus misschien ben ik in een melancholische bui, maar toen ik het verhaal hoorde van Doni Eugenia besloot ik om deze Taart zelf te maken. Met kippenveld en al mijn gevoel dat ik erin kan leggen.”

De bakker slikte even. “26 jaar en getroffen door de ziekte van Hodgkin. Lymfeklierkanker, dan is als je alles op een rijtje zet, een reis van je dochter naar Australië een zegen. Het leven is niet altijd eerlijk. Speler van SSS, vader van een gezin met een zoon van drie jaar. Pas gestart als ZZP en dus ook geen enkele financiële achtervang. Wat een vreselijk verhaal. En natuurlijk weet ik wel dat een Taart van bakker Dekker geen medicijn, maar ik wil Eugenia laten weten dat we hem steunen in zijn strijd tegen deze ziekte. Ik leg al mijn gevoel voor deze jongen in de Taart. Dus naar Dordrecht om hem daar af te leveren en hem heel veel sterkte te wensen.” Het verhaal van de ooit bij EBOG begonnen speler deed Bakker Dekker zichtbaar iets. De ontvanger zelf houdt zich bij ontvangst van de Taart der Taarten sterk. “Ik heb een keer gehuild toen is na testen, scans en bestraling de uitslag kreeg. Ja natuurlijk deed het zeer om te horen dat je deze vreselijke ziekte hebt. Maar ik moet sterk zijn. Ik heg een vrouw en een zoon van drie jaar, dus blijf positief en ga vechten voor genezing. Ik geef niet op. Er ga er alles aan doen om deze tegenslag te overwinnen.” De Dordtenaar die in het verleden speelde bij Oranje Wit, Papendrecht, Rijsoord en VVC in Bergen op Zoom kwam door het lot bij SSS in Klaaswaal terecht. “Ik was zelfstandig energie-adviseur geworden in Amsterdam dus moest stoppen met spelen in Bergen op Zoom. Dat was niet meer te combineren. Een vriend van mij die bij VVGZ speelde, werd door SSS gevraagd en hij vroeg of ik mee wilde naar dat gesprek. Toen bleek daar de oude verzorger van Papendrecht rond te lopen en die kende mij nog. Die heeft er alles aan gedaan om mij naar Klaaswaal te halen. Het voelde goed en voor mijn plezier bij een kleine club in de derde klasse spelen leek mij wel goed, dus heb ik besloten om voor SSS te kiezen. Geen bewuste stap, maar wel een die goed voelde.”

Maar de start van Eugenia bij de selectie van Pascal Hoek was niet wat hij zich er van had voorgesteld. Al tijdens het trainingskamp in de aanloop naar het seizoen had hij vaak te kampen met vermoeidheid. “Ik dacht dat ik er weer in moest komen, maar toen er op mijn borstkas een bobbel werd gevonden werd ik door de fysiotherapeut van de club naar de huisarts door verwezen. Die dacht dat het vanuit mijn rug kwam en liet mij kraken. Maar desondanks bleef die bult zitten en dus werd ik doorverwezen naar het Albert Schweitzer Ziekenhuis hier in Dordrecht. Er bleek een klier naast de bobbel te zitten en dat was het eerste alarm dat daar af ging. Vele onderzoeken, scan en zelfs bestralingen later, kwam het definitieve oordeel. Ziekte van Hodgkin. Lymfeklierkanker. Alleen het woord al en niet de lichtste vorm. Man, ik werd er stil van en natuurlijk heb ik gehuild. Niemand verdient zoiets op zijn 26-ste, dus ook ik niet. Gezin, eigen bedrijf zoon van drie en ben nog niet eens op de helft van mijn leven. Ik werd er stil, verdrietig en boos tegelijk van. Maar vervolgens heb ik gesloten om voor mijn gezin direct te gaan knokken. Deze ziekte krijgt mij er niet onder,” aldus de speler van SSS. Thuis in Dordrecht verontschuldigt hij zich voor de rommel in huis. “We zaten midden in de renovatie van de hal. Mijn zoon komt zo uit de opvang en dan ga ik weer al mijn aandacht aan hem geven. Maar er zijn dagen dat ik de kracht niet heb. Die kleine snapt er niet veel van en dat moet ook zo blijven, maar hij zegt al wel papa ziek als ik op bed lig.”

Eugenia probeert zo goed en kwaad als het kan een normaal leven te leiden. Dat valt niet mee, want door zijn ziekte is hij gestopt met weken en als ZZP’er heeft hij geen recht op een uitkering. “Mijn vrouw werkt, maar natuurlijk voelt dat niet goed, maar we krijgen hulp van wat mensen. Mijn moeder, haar moeder en we klagen niet. Ik, mijn vrouw en zoon gaan dit oplossen. Ik heg gewoon pech dat dit mij overkomt, er is geen medische verklaring voor, dus ook niet waarom of waardoor. Daar hoef ik ook niet naar te blijven zoeken. Die verklaring is er gewoon niet. Er is maar een oplossing en dat is accepteren en tegen blijven vechten. Om die reden blijft de Dordtenaar ook bij SSS spelen. Tussen diagnose en rentree bij SSS zaten zes weken waarin hij zaken moest verwerken. Maar afgelopen weekeinde viel hij nog in. “Ik heb nog energie voor 20 tot 25 minuten. Ik ben snel buiten adem, maar heb met de trainer afgesproken dat ik een speler van de selectie wil blijven en in de groep geen aparte status wil of moet worden ontzien. Ik wil geen last zijn voor het team. Ik doe gewoon mee en bepaal zelf wat ik tot welk niveau vol kan houden. Ik train op dinsdag en donderdag en op woensdag jog ik. Het gekke is dat het mij veel moeite kost, maar de adrenaline is goed voor mijn lijf. Ik wil niet alleen maar thuis op de bank liggen en behandelingen ondergaan. Ik wil zo goed en kwaad als het kan mijn gewone leven leiden. Ook voor mijn vrouw en zoon.”

Eugenia doet zijn pet af en laat zien dat hij op zijn voorhoofd haar verliest. “Ik scheerde mij altijd, maar word nu echt kaal. Het schijnt bij het proces van chemokuren te horen. Maar ik ben mentaal sterk en zie dit als de volgende test in mijn leven. Dat is nooit makkelijk geweest. Ik heb vanaf mijn zeventiende voor mijzelf moeten zorgen, dus heb altijd moeten vechten en dat doe ik nu ook. Ik krijg steun van familie, vrienden en van de mensen bij SSS. Ik zit eindelijk bij een club waar iedereen ook iedereen kent en er warmte is. Mensen vragen mij waarom ik zo kalm onder de hele situatie blijf, maar huilen en radeloos zijn brengt mij niets. Ik ben in een gevecht met een slopende ziekte en ga die strijd winnen. Als mijn zoon straks thuis komt, vergeet ik wel alles en ben ik zo rijk. Dat kleine mannetje is super gelukkig en dat moet zo blijven. En steunt god mij. Ik ben altijd gelovig geweest, maar ga niet naar de kerk. Ook niet nu ik alle steun kan gebruiken. Ik praat elke dag met God en weet dat hij mij kracht geeft. De rest moet ik zelf doen. Blijven vechten en zo veel mogelijk mijn leven blijven leiden. Morgen ga ik dus weer gewoon met SSS spelen en als het kan tegen DJS een periodetitel vieren. Het leven heeft immers nog zo veel leuke kanten. Daarom weiger ik ook op te geven. Zie deze Taart als voorbeeld. Mensen als de voor mij onbekende Bakker Dekker steunen mij. Prachtig, dat geeft extra kracht.”

 

Lees meer over club: SSS