Taart: Doni Eugenia (SSS)

Taart: Doni Eugenia (SSS)

PERNIS – De beroemdste banketbakker van de regio Rijnmond en ver daar buiten, banketbakkerij Dekker uit Pernis, is in de voetbalwereld hard op weg om uit te groeien tot een fenomeen. Een fijnproever van het regionale amateurvoetbal met een eigen smaak en eigenwijze mening en bovenal de bovenste beste bakker. In twee seizoenen heeft Dekker er voor gezorgd dat zijn taart is uitgegroeid van een taart tot De Taart. Vers gemaakt in eigen bakkerij en een traktatie voor twintig personen, wordt De Taart van bakker Dekker elke week met open armen en hongerige blikken ontvangen. Bakker Dekker was geen voetbalkenner, maar is langzaam maar zeker wel een echte liefhebber geworden. De Pernisser smulpaap kiest dus elke week als enige de bestemming voor zijn taart. Bakker Dekker komt vaak tot logische, maar soms ook tot verrassende keuzes voor de bestemming van zijn dagverse bouwsel. Kijk daarvoor op de website van de Bakker der bakkers www.banketbakkerrijdekker.nl

Het verhaal van Doni Eugenia stond nog in het geheugen van Bakker Dekker gegrift. Er werd vorig jaar op zijn borstkas een bobbel gevonden, waardoor hij door de fysiotherapeut van SSS naar de huisarts werd door verwezen. Die dacht dat het uit zijn rug kwam en liet hem kraken. Maar desondanks bleef die bult zitten en dus werd de Dordtse speler doorverwezen naar het Albert Schweitzer Ziekenhuis in zijn woonplaats. Er bleek een klier naast de bobbel te zitten en dat was het eerste alarm dat daar af ging. Vele onderzoeken, scan en zelfs bestralingen later, kwam het definitieve oordeel. Ziekte van Hodgkin. Vrij vertaald lymfeklierkanker. Alleen het woord al en zeker niet de lichtste vorm. Eugina was boos, teleurgesteld en terneergeslagen. Niemand verdiende volgens hem om op zijn 26-ste getroffen te worden door deze nog steeds dodelijke ziekte, dus ook hij niet niet. Gezin, eigen bedrijf, zoon van drie en nog niet eens op de helft van mijn leven. Hij werd er stil, verdrietig en boos tegelijk van. Maar vervolgens besloot hij om toch vooral voor zijn gezin direct te gaan knokken. Deze ziekte zou hem er niet onder krijgen. “Natuurlijk heb je daar begrip voor. maar tegelijkertijd weet je dat de kans op overleven bij ziekte van Hodgkin niet groot is,” adus de Bakker der Bakker. “Je kunt niet veel, hooguit hopen dat Eugenia de uitzondering op de regel is. Iemand die door duistere krachten in het leven geholpen wordt. Hij is een gelovig mens, beloofd te zullen bidden voor herstel. Maar je weet dat dat helaas geen garantie is voor een goede afloop. Maar ik vond het prachtig hoe hij bereid was om de strijd met de ziekte aan te gaan.”

De inwoner van Pernis, wreef nog een keer door zijn snor. “Weet je, als je heel eerlijk bent, ga je daarna weer verder tot de orde van de dag. Je wordt opgeslokt door alles wat de dagen dicteert. Werk, gezin, familie en duizend en een andere dingen. Vraag mij niet wie twee weken geleden De Taart heeft ontvangen, want ik moet heel hard nadenken om mij dat te herinneren. Maar zonder spoor van overdadige melancholie, Doni Eugenia bleef toch een beetje in mijn achterhoofd spoken. Zou hij de Kerst hebben gehaald en hoe zou het met hem gaan. Zijn verhaal had indruk gemaakt. Misschien mag je als jurylid van De Taart geen voorkeur hebben, maar ik had gevoelsmatig iets met deze jongen. Hij is zo oud als mijn ene dochter. Dan denk je ook aan zijn ouders en familie. Dat moet verschrikkelijk zijn. En juist op een moment dat ik lag niet aan hem had gedacht kwam het bericht van de vader van medespeler Dennis de Cauwer dat hij zijn rentree had gemaakt. Wat een prachtig nieuws. Nota bene via de vader een speler, maar vooruit niet negatief doen, dat is beter dan we van het bestuur van SSS gewend zijn. En SSS gaat al meedoen aan de Coen Moulijn Memorial Cup, dus er komt beweging in Klaaswaal. En bovenal het gaat nu even niet om de club, maar om Eugenia. En die had afgelopen weekeinde zijn rentree in de hoofdmacht van trainer Pascal Hoek gemaakt. Dat was nog eens prettig nieuws. Hersteld van de ziekte en weer in training voor zijn rentree in de hoofdmacht. Natuurlijk met extra kilo, nog steeds zonder haardos, maar hij was er nog. En hoe. Eugenia als wonder van terugvechten. Als bewijs dat niet opgeven loont. Geweldig voor zijn zoon en vrouw, plus familie en vrienden. Prachtig, echt prachtig.”

De Bakker der Bakkers moest er tevreden van glimlachen. “Weet je, de regel is dat een speler, trainer of club nooit tweemaal in een seizoen in aanmerking komt voor De Taart. Nota bene een regel die ik zelf heb ingesteld. Maar het mooie is dat ik het enige jurylid ben, dus als het moet de regels kan aanpassen. Dus voor Doni Eugenia passen we de regels aan. Met alle liefde en respect voor de speler van SSS. Gewoon de Taart der Taarten brengen. Tweemaal binnen zes maanden, maar volkomen terecht. We laten de ontvanger met rust, maar laten merken dat wij zo vreselijk veel respect hebben voor de weg die hij heeft afgelegd. Wat een vechter. Echt geweldig. Geen grote speech, of tranen trekkend verhaal, maar een groot blijk van waardering. Dus voor de tweede maal dit seizoen De Taart voor Doni Eugenia. En met extra slagroom en veel respect.” De ontvanger neemt De Taart van Bakker Dekker met een grote glimlach in ontvangst. In de kleedkamer van SSS in klaaswaal is hij de kampioen van het seizoen in de afdeling waarin de prijs waarschijnlijk naar Rhoon gaat. Maar de grootste prijs is voor Dordtse speler van de derdeklasser. Eugenia weet te midden van medespelers niet goed wat hij moet zeggen op de geste van Bakker Dekker. Later app hij naar Bakker Dekker het bericht: “Hartstikke bedankt. Ik ben sprakeloos. Ik ben u echt dankbaar.” De Bakker der Bakkers glom van het bericht. “Blije mensen zijn een zegen voor het leven. Ik ben blij geworden van Doni Eugenia. Prachtig, want een kerel.”