Olle’s column: 1 op 1: Scheidsrechters zijn eigengeile ijdeltuitjes

Olle’s column: 1 op 1: Scheidsrechters zijn eigengeile ijdeltuitjes

Eindelijk, eindelijk, eindelijk was er weer een leuke voetbalwedstrijd op de televisie die er toe deed, namelijk de finale van de Confederations Cup. De komkommertijd duurt nog even voort en ik ten prooi gevallen aan afkickverschijnselen. Trillende handen, transpireren en meer roken. Maar na de finale tussen Duitsland en Chili kan ik er weer tegenaan.

Het was natuurlijk de wedstrijd van de videoscheidsrechter. Voor het eerst werd dit technische snufje echt toegepast in een wedstrijd. Het technische hoogstandje kon mij bekoren. Maar de videoscheidsrechter heeft ook z’n nadelen. De wedstrijd had voor het laatste fluitsignaal afgelopen kunnen zijn, maar dankzij scheidsrechter Milorad Mazic is dit niet gebeurd.

In de herhaling was te zien dat Gonzalo Jara een bewuste elleboogstoot uitdeelde aan Werner. Donkerrood natuurlijk voor de bureaucraten die de spelregels hebben verzonnen, maar de scheidsrechter bekeek de beelden en gaf een gele kaart. Door de zogenaamde kenners werd er weer schande van gesproken, maar ik snap niet waarom. Chili was de dominante partij met agressief en aanvallend voetbal. De Duitsers hadden een minimale voorsprong, waardoor de wedstrijd tot de laatste minuut spannend bleef. En dat allemaal dankzij de scheidsrechter. Een man die weigerde de wedstrijd te vermoorden.

Toch pleit ik ervoor dat ook scheidsrechters keihard gestraft moeten kunnen worden voor onbegrijpelijke fouten en vergissingen. Boetes, schorsingen, etc. Het voorkomt dat eigengeile ijdeltuitjes die zich scheidsrechter noemen, zichzelf als God gaan voelen als ze met een fluitje op een grasveld staan. Jezus liep over water, scheidsrechters over gras. En tegenwoordig zelfs kunstgras, hé Eredivisie.

Helaas hebben we hier in Nederland een paar van dat soort arbiters zitten, die zichzelf onze lieve heer voelen.
Beroepsijdeltuit Serdar Gözübüyük, bijvoorbeeld. Een gladjakker eersteklas. Een arrogante kwal van het hoogste soort. Ik zie hem nog in de Euroborg naar Robbert Maaskant rennen om hem een bandje met het woord “respect” voor z’n neus te houden. Eén grote act. Een walgelijke actie om een trainer zo te kakken te zetten voor z’n eigen publiek.

En dan hebben we nog onze eigenste Bas Nijhuis die denkt dat hij de spelregels van het heilige spel in hoogst eigen persoon heeft bedacht. Onze lieve heer met een fluitje in z’n mond.

Neem nu eens een voorbeeld aan Mazic. Hoe heerlijk zou het zijn geweest als Chili in de laatste seconde de gelijkmaker zou maken en er uiteindelijk met de winst vandoor ging. Hoe heerlijk hadden wij Nederlanders het gevonden als die Duitsers eens een koekje van eigen deeg kregen. De scheidsrechter zorgde hoogstpersoonlijk, door de videoscheidsrechter te negeren, voor een leuk einde van de wedstrijd. Dank u God!