Olle’s column: 1 op 1: Realiteitszin

Olle’s column: 1 op 1: Realiteitszin

Feyenoord is eindelijk kampioen van Nederland. Het heeft een tijd geduurd, maar de finish is bereikt. “Feyenoorder ben je niet voor je lol”, zeggen supporters. Ik zou er graag “maar tot het bittere eind” aan willen toevoegen. Dat einde was, gelukkig voor Rotterdam, niet meer bitter, maar zoet als champagne.

De ongekende massahysterie die in Rotterdam de kop op stak, was ongekend. Volwassenen huilden, sprongen in de fontein en Lee Towers stond weer eens met z’n gouden microfoon “You’ll never walk alone” op het balkon te blèren. Ik snap dat deze mensen uitzinnig van vreugde zijn, maar dat ook het journaille daarin mee gaat heeft mij verbaasd.

Ik heb mijzelf kapot geërgerd aan bepaalde columnisten, zoals Ebru Umar bijvoorbeeld. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben een enorme fan van haar. Zij is één van mijn inspiratiebronnen. Zij is de heldin die durft te zeggen wat ze wil. Een ridder van het vrije woord, die volkomen terecht de Pim Fortuyn-prijs in ontvangst heeft mogen nemen. Maar mevrouw Umar moet met haar tengels van het voetbal afblijven, omdat ze daar de ballen verstand van heeft. Ze moet zich goed realiseren dat de voetballerij een sekte is. Als je wat doet in de voetballerij heb je recht van spreken. Zo niet, dan moet je je er niet mee bemoeien.

Ze moet maar stukjes blijven schrijven over “NSB-turken” en de mislukte multiculturele samenleving, net zoals haar voormalige vriend Theo van Gogh dat deed. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat mevrouw Umar bezig is om hetzelfde lot over zichzelf af te roepen, om zo de mythische status, die Theo nu heeft door de bekende moord, te bemachtigen. Als dit mislukt, beschouwd ze haar leven als mislukt.

En dan hebben we nog John de Wolf. De ooit zo snoeiharde verdediger is bezig met een soort toernee langs de bekende televisiestations. Om de haverklap schuift hij aan bij Humberto of Pauw. Zo zat hij laatst weer bij RTL Late Night om over een filmpje te kwekken. In het in elkaar geflanste knip en plak werkje, riep De Wolf de supporters van Feyenoord op geen agressie tegen politie/ME te gebruiken. “Deze mensen zijn ook Feyenoorder”, hoorde ik hem zeggen. Het doel is goed, de uitwerking dramatisch. En hij was er nog trots op ook, terwijl ik de ogen uit m’n kop zou schamen. “En in één keer he, ha. In één keer opgenomen”, zei hij met een glimlach op het gezicht. Als ik bij de politie zou werken, zou ik dat een belediging van een ambtenaar in functie noemen. Het was lachwekkend, maar John mocht weer aanschuiven bij Humberto op de nationale televisie. Zijn ego is weer voor even bevredigd.

Laten we nu eens eerlijk tegenover elkaar zijn. Het is een waanzinnige prestatie van Feyenoord, maar het is ook een incident. PSV zal volgend seizoen weer als vanouds spelers kopen, want met eigen jeugd kunnen de Brabanders niet uit de voeten. Ajax heeft fantastische talenten en voetballen geweldig. Als ze in Amsterdam erin slagen om het grootste gedeelte van de selectie bij elkaar te houden, worden ze volgend jaar kampioen. Feyenoord moet weer door een nieuw proces heen gaan voordat ze zichzelf opnieuw de beste van Nederland mogen noemen. De supporters moeten hopen op een geslaagd Champions League-avontuur. Pas dan kunnen de Rotterdammers weer lachen, anders vrees ik een teleurstellend seizoen voor Feyenoord.