Olle’s column: 1 op 1: Edwin is vergane glorie

Olle’s column: 1 op 1: Edwin is vergane glorie

Hij was vroeger één van mijn grote idolen. Als, je zoals ik, een ADHD-kind bent dan is het heerlijk om tijdens een potje voetbal alle kanten op te duiken om die bal uit het doel te houden. Hoe hij daar met een ijskoude blik voor z’n doel stond was angstaanjagend. Hoe hij de meest onmogelijke ballen met stijlvolle reddingen uit z’n doel hield, was ongeëvenaard.

Nu hij gestopt is met voetballen en zich vol op het directeurschap bij Ajax heeft gestort, zien wij kijkers toch een hele andere Edwin van der Sar. Het ooit zo kille ijskonijn lijkt last te hebben van stress. Dat gevoel kende de oud-doelman van Oranje nog niet. Voor de draaiende camera’s worstelt hij zichtbaar met z’n nieuwe gevoel en de kijkers zijn daar allemaal te dupe van.

Ajax speelt dit seizoen geen Europees voetbal en heeft daarmee Amsterdam, maar ook heel Nederland te schande gezet. We dreigden na het bereiken van de Europa League-finale weer serieus genomen te worden, maar het mondde uit in hoongelach.

Na het verlies tegen Rosenborg, verscheen Van der Sar weer eens voor de camera van FOX. Hoe die lange slungel de vragensteller voor lul zette en ons kijkers de figuurlijke middelvinger gaf, was onnavolgbaar. Edwin verdrinkt in zijn eigen arrogantie en heeft nu bereikt dat heel Nederland hem uitkotst. Ach ja, hij is dan ook een echte Ajacied.

Maar waar Van der Sar daadwerkelijk naar opzoek is, is onsterfelijkheid. Hij wil net als Johan Cruijff eeuwig blijven voortleven. Hij gaat ervoor over lijken en het doel heiligt alle middelen.

Ik zal u een voorbeeld geven. Edwin zat ooit in het programma “Derksen & …”. Tijdens het interview, waar die arrogante slungel al te laat voor kwam, liep hij weg om een grote boodschap te doen. Toen dit voorvalletje door Johan Derksen in Voetbal International werd onthult, was meneertje ongelofelijk op z’n pik getrapt. Derksen had dat nooit op nationale televisie mogen zeggen, want Van der Sar wil niet dat wij klootjesvolk weten dat hij ook maar gewoon een mens is. Dat hij ook gewoon op het toilet een drol draait.

Beste Edwin, ooit was ik een groot bewonderaar van jou. Je was een normale, nuchtere Hollandse jongen met een bloempotkapsel. Wat zou dat een verademing zijn in de wereld van vreselijke hanenkammen en opscheertjes. Sinds je directeurschap ben je van ijskonijn getransformeerd naar een arrogante kwal van het ergste soort. In een zielenpoot die op z’n werk vreselijk zijn best doet, maar hopeloos faalt. Je ego en arrogantie zitten je in de weg. Je zult ten onder gaan en verdrinken in je eigen arrogantie. Het kan niet snel genoeg gebeuren, want je bent tenslotte vergane glorie.