Olle’s column: 1 op 1: De zwarte dag van onze voetbalgeschiedenis

Olle’s column: 1 op 1: De zwarte dag van onze voetbalgeschiedenis

Op mijn opleiding heb ik geleerd dat je nooit met “wanneer” mag beginnen. Maar ik ga het toch doen. Zaterdag 8 juli 2017 is een donkerbruine dag voor de Nederlandse voetballerij. Nouri werd getroffen door hartritmestoornissen tijdens een oefenwedstrijd tegen het Duitse Werder Bremen in Oosterijk. Vijf dagen later, op donderdag 13 juli 2017, veranderde de kleur donkerbruin in pikzwart. Op die dag kregen we te horen dat Nouri blijvende hersenschade heeft opgelopen.

Een verschrikkelijke gebeurtenis die niemand zag aankomen, omdat we louter goed nieuws te horen kregen vanuit het ziekenhuis. Na het horen van dit vreselijke nieuws leefde iedereen mee. Iedereen stuurde een Tweet de wereld in of schreef wat op Facebook.

Dat is prima, maar er zijn ook mensen die zich stuitend profileerden over deze gebeurtenis. Iedereen stond voor de camera te dringen om wat te zeggen. Er werden zelfs gedichten geschreven. Niet voor Nouri maar voor eigen gewin, vrees ik. Die dichter stond namelijk in het AD en zat een paar dagen later bij RTL Late Night. Ik zat knarsetandend voor de tv, maar voor hem was dit heerlijke publiciteit, vermoed ik.

Of een jonge Feyenoord-fan die in tranen voor de camera zijn verhaal deed en vertelde hoe vreselijk hij het vond wat er met Nouri gebeurd was, in de hoop dat zijn video viral zou gaan over het internet. En het gebeurde ook nog eens. Het neigt naar lijkenpikkerij van de hoogste orde.

Hoe de F-side, de harde kern van Ajax, het heeft aangepakt is fantastisch. Mijn respect. Ze stuurden een Tweet de wereld in, schreven wat op Facebook, organiseerden een fantastische bijeenkomst voor Nouri en zijn familie om ze een hart onder de riem te steken en riepen daarna op tot rust. Rust voor de familie om deze zware klap te verwerken. Deze mensen begrijpen het.

En nu zal ook ik, als mosterd na de maaltijd wat zeggen. Normaliter hanteer ik mijn gifpen, maar ik ruil hem hier in voor de pen der sympathie.

Beste Nouri, wat heb jij ons laten schrikken. Jouw hart is getroffen, die van ons is verscheurd. Ons hart bloedt. We bidden, smeken en hopen allemaal massaal. Massaal op dat ene wonder. Dat je gewoon weer de oude wordt. Dat je op z’n minst je familie kan herkennen, lopen en denken. Misschien is het ijdele hoop. Maar in de donkerste dagen is dat het enige wat we hebben. We houden vast tot we goed nieuws over je horen. Wij staan altijd voor jou en je familie klaar. Stay strong Appie.