Ni Hao Omar Rziki (deel 6)

Ni Hao Omar Rziki (deel 6)

ROTTERDAM – Omar Rziki stapte na de B-jeugd van Sparta in het vliegtuig voor een nieuw hoofdstuk in zijn loopbaan als trainer. De jonge oefenmeester greep een kans om in China aan de slag te gaan bij een academie van Rene Meulensteen met beide handen aan. In land van miljarden inwoners met Chinese Muur, het Plein van de Hemels vrede, Verboden Stad, paraplu’s tegen de zon, veel proosten bij het eten, wit als schoonheidsideaal en voetbal als sport voor de toekomst meldt hij zich tweewekelijks met nieuwe verhalen. Deel vier gaat over de tijdmachine.

LET OP! Een gedeelte van deze column kan als zeer schokkend worden ervaren. Vanuit sociaal oogpunt voel ik me verplicht u als lezer mentaal voor te bereiden op deel zes van mijn column.

Voetbal speelt een belangrijke rol in mijn leven. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk van het leven te genieten. Dat is ook wel nodig om op die manier de batterij weer op te kunnen laden. Sinds mijn komst naar China heb ik al voor vele uitdagingen gestaan. Zo ook aan de eettafel. In China lijkt het erop dat alles wat beweegt eetbaar is. Ik heb dan ook aan de eettafel veel voorbij zien komen. Muis, kat, hond, rat en slang zijn enkele gerechten op de Chinese menukaart. Waar we in Nederland in het café een schaaltje (borrel)nootjes krijgen, krijg je in China een schaaltje ‘overheerlijke’ gebakken kakkerlakken. Je moet er maar van houden! Afgelopen week trouwde een Chinese vriend en tevens collega van mij. Een bijzonder moment voor zowel hem als voor mij. Ik was voor het eerst in mijn leven getuige van een Chinese bruiloft. Een 2 daagse feest, waarbij de eerste dag alle familie, vrienden en kennissen van de bruid aanwezig waren en de tweede dag die van de bruidegom. Er werd gegeten, gedronken en gedanst. Wat ik heel bijzonder vond, was dat alle gasten geld schonken aan het bruidspaar. Het bedrag werd dan opgeschreven en aan het einde van het feest benoemd.

In de week voor de bruiloft is het hier gebruikelijk dat de bruidegom een reis maakt met een aantal vrienden, vergelijkbaar met een vrijgezellenfeest. Die reis bracht ons met vier man naar Beijing. Daar woonde namelijk een zeer welvarende oom van de bruidegom die een verassing voor ons in petto had. Na een vlucht van twee uur werden we op het vliegveld opgehaald door de chauffeur van de Chinese oom. Eenmaal aangekomen bij het hotel kregen we te horen dat we die avond om 19.00 uur opgehaald zouden worden voor een diner. Met mijn inmiddels opgedane kennis van de Chinese keuken dacht ik alles al te hebben gehad. We werden op het afgesproken tijdstip opgehaald om vervolgens net buiten Beijing te gaan dineren. In een gezelschap van vijf man betraden we een zeer chique restaurant. Het restaurant had overigens iets weg van een kasteel. Op de vijfde etage werden we opgewacht door een gastvrouw die ons naar een afgeschermde kamer bracht. Daar namen we plaats. Het viel mij meteen op dat we aan een bijzondere tafel zaten. De tafel was namelijk voorzien van een groot gat in het midden met daarin een kooi.

Na wat te hebben bij gekletst kwam de ober op een gegeven moment aangelopen met een klein levend aapje in zijn armen. Het aapje zat met zijn nek aan een ketting vast gebonden. Ik dacht op dat moment dat we een show kregen met dat aapje. Het aapje werd in de kooi in het midden van de tafel geplaatst. De deur van de kooi ging dicht, op zo’n manier dat het hoofdje vast kwam te zitten tussen twee houten balkjes en boven de tafel uitstak.

Vervolgens kregen we van de ober wat schaaltjes, ronde hamers en andere gereedschap aangereikt. Ik vroeg mijn vriend wat er ging gebeuren. Hij vertelde me dat we het aapje zouden opeten, althans de hersenen ervan. Ik geloofde mijn oren niet en wachtte dan ook op het moment dat hij me zou vertellen dat het een grap was. Dat moment kwam niet. Het levende aapje maakte een krijsend geluid, alsof hij wist wat er ging gebeuren. Vervolgens gebeurde er iets wat mijn hart sneller deed kloppen.

De Chinese oom deelde met de hamer een klap uit op het hoofdje van het aapje, terwijl de rest volgde. Ik zat met mijn voeten aan de grond genageld. Het aapje huilde en gilde het uit van de pijn. Tot mijn grote verbazing kreeg ik mijn voeten niet van de grond om even weg te kunnen lopen, alsof ik als het ware in een shock- moment terecht kwam. Het slaan met de hamers en het gekrijs van het aapje duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid. Nadat het aapje niet meer bewoog werd een gedeelte van het hoofdje kaal geschoren en de schedel open gezaagd.

Vervolgens werd de hersenkamer leeg gehaald en kreeg iedereen een portie op z’n bordje. Ik liet mezelf overslaan, omdat ik het beeld van het krijsende aapje niet uit mijn hoofd kon krijgen. Het gekste van alles is dat ik het hele proces heb meegemaakt, omdat ik om een onverklaarbare reden niet weg kon lopen. Mijn collega vertelde me dat dit een cadeau was van zijn oom. Het eten van apenhersenen is zeer exclusief en enorm prijzig. Je kan het dan ook maar op een zeer beperkt aantal plekken eten in China. Het staat overigens niet officieel op de menukaart en er wordt niet over gesproken. De baas van het betreffende restaurant moet de klant goed kennen om dit aan te kunnen bieden. U kunt zich waarschijnlijk iets voorstellen bij het feit dat ik nu iets minder dol ben op ‘verassingen.”

Vanuit China groet ik u!

Lees meer over de spelers: