Ni Hao Omar Rziki (deel 7)

Ni Hao Omar Rziki (deel 7)

ROTTERDAM – Omar Rziki stapte na de B-jeugd van Sparta in het vliegtuig voor een nieuw hoofdstuk in zijn loopbaan als trainer. De jonge oefenmeester greep een kans om in China aan de slag te gaan bij een academie van Rene Meulensteen met beide handen aan. In land van miljarden inwoners met Chinese Muur, het Plein van de Hemels vrede, Verboden Stad, paraplu’s tegen de zon, veel proosten bij het eten, wit als schoonheidsideaal en voetbal als sport voor de toekomst meldt hij zich tweewekelijks met nieuwe verhalen.

Het werken in China is tot dusver een enorme verrijking voor mijn trainerscarrière. Op sommige momenten zijn er belangrijkere dingen in het leven dan voetbal. Een van die belangrijkere dingen is ‘het leven’ zelf. Ruim twee weken geleden overkwam mij iets wat ik alleen van tv ken en wel eens op YouTube gezien heb. Na een voetbaltraining speelde we tijdens de middagpauze met een aantal Chinese coaches een wedstrijd onder elkaar. Halverwege, terwijl het spel bezig was, begon een coach te trillen met heel zijn lichaam. Hij viel op de grond en het trillen ging door. Iedereen op het speelveld was in shock en ze wisten niet hoe ze met de situatie om moesten gaan. Een andere coach vroeg mij wat er gebeurde. Ik wist vrij snel dat het om een hartaanval ging. Zonder na te denken rende ik naar de getroffen coach om te kijken in hoeverre ik kon helpen. Zijn ogen waren dicht en er kwam slijm uit zijn mond. Hij ademde niet meer. Dat was het moment dat ik begon met reanimeren. Ondertussen was de ambulance al gebeld. Met mijn kennis, opgedaan tijdens (medische) cursussen in Nederland, probeerde ik door hartmassage zijn hart weer op gang te krijgen en hem lucht toe te dienen middels mond op mond beademing. Ondertussen hadden zich veel mensen om ons heen verzameld. Ik vroeg of ze op gepaste afstand wilde blijven. Toen de ambulance arriveerde zat mijn werk erop. Pogingen van het ambulance personeel bleken tevergeefs. Meneer Jin Wen Jin overleed op achtenveertig jarige leeftijd en liet zijn vrouw en twee kinderen achter.

Voor mij was het persoonlijk een heel zwaar moment en het is dan ook met geen pen te beschrijven wat er op dat moment door mij heen ging. Wat mij helemaal verbaasde was dat de middagtraining gewoon doorging. Op hetzelfde speelveld als waar de coach eerder die dag overleed. Chinezen gaan vrijwel direct over tot de orde van de dag. De coach was heen gegaan en heeft nu een ander leven. Dit vormde het gedachtengoed omtrent het overlijden van meneer Jin Wen Jin. Even voor de goede orde, tuurlijk overlijden er dagelijks mensen over heel de wereld en gaat het leven uiteindelijk door. Maar om getuige te zijn van zoiets en vervolgens direct tot de orde van de dag over te gaan, verbaasde mij enorm. Daarin is geen goed of fout. Chinezen zijn over het algemeen gewoon vrij nuchter als het om de dood gaat, ijskoud leek het op dat moment wel. Na zijn overlijden werd het lichaam drie dagen bewaard, zodat vrienden en familie afscheid konden nemen. Vervolgens is hij gecremeerd. Hier ben ik overigens niet bij geweest.

Nadat ik er achter kwam hoe men in China dacht over en omging met de dood, ben ik mezelf gaan afvragen onder welke omstandigheden een “Chinees” opgroeit. Een hele lange tijd was het in China toegestaan om slechts een kind te hebben. Sinds dit jaar is dat anders en mogen mensen twee kinderen hebben. U zult begrijpen dat de meeste Chinezen enig kind zijn. Een Chinees kind is dus meestal ook het enige kleinkind van opa en oma. Dit zorgt ervoor dat Chinese kinderen enorm, maar dan ook enorm verwend worden. Kinderen groeien zeer beschermd op in China. Dat wil zeggen dat ze niet mogen werken, anders gaat dit ten koste van hun studie. Een schooldag begint om 7.00 uur s’ochtends en eindigt om 20.00 uur s’ avonds. Vervolgens moet er huiswerk gemaakt worden tot een uur of 23.00 uur. Ja, u leest het goed. 23.00 uur. Ze zijn, afgezien van pauzes gemiddeld veertien uur per dag bezig met school. Toen ik het voor het eerst hoorde dacht ik dat het een grapje was, maar niets bleek minder waar. Ouders willen dat hun kind goed studeert, want dan hebben ze een grotere kans op een mooie toekomst. Ik zie veel vermoeide studenten in China. Een bijbaantje zit er voor een gemiddeld Chinees kind niet in. Daarnaast bestaat de kans dat het kind vermoeid raakt als het een bijbaantje neemt. Hij of zij krijgt van de ouders (en grootouders) alles naar wens. Op het moment dat een Chinees kind afstudeert dan gaat het zonder enige werkervaring de arbeidsmarkt op. Daarnaast heeft een afgestudeerde student nooit de ervaring gehad om eigen geld te beheren. Sporten is gezond, maar het mag vooral geen sport zijn waarbij de kans groot is dat je je kunt bezeren. Het kind moet gezond blijven.

Ik heb hier in mijn directe omgeving en op het veld men moeten overtuigen dat je gewoon kunt trainen op het moment dat het regent. Bij wat regendruppels werden trainingen makkelijk afgezegd. Want regen zou schijnbaar niet goed zijn voor de gezondheid. Door gesprekken te voeren met spelers en ouders krijg je ze uiteindelijk met moeite over de streep. Ze reageren dan ook vol ongeloof als ik ze foto’s laat zien van mijn periode bij Sparta Rotterdam waarin we in de sneeuw trainden. Zo zie je maar dat opvoeding, cultuur en gewoontes zorgen voor verschillende inzichten en daarmee een bepaalde kijk op het leven. Om een droevig verhaal enigszins positief af te sluiten wil ik langs deze weg Sparta Rotterdam feliciteren met het kampioenschap en het Feyenoord van Pim Blokland feliciteren met het behalen van de KNVB- beker. Dit maakt mij een trotse Rotterdammer. Vanuit China groet ik u!

 

 

 

Lees meer over de spelers: