Langs de lijn met Oscar – Coen’s trots

Langs de lijn met Oscar – Coen’s trots

ROTTERDAM – Als voetballiefhebber kun je op twee dingen heel trots zijn. Feyenoord is kampioen van de Eredivisie geworden. En Ajax speelt deze week een Europese finale. Ik had er graag gezeten. Daar in Stockholm. Maar ja, dan heb ik twee issues. Ik ben Rotterdammert en ik ben een Wajonger, vanwege m’n lichamelijke beperking. Dus zo’n trip kan ik niet zomaar betalen. Toch had ik graag een kaartje gekocht. Van Youry’s belastinggeld. Als ik er tegen m’n medestudent over grap walgt hij ervan. Haha. Soms vind ik dat even leuk om te doen. Maar even zonder dollen. Als Rotterdamse voetballiefhebber kan ik er nog een derde punt aan toevoegen om trots op te zijn. Juist ja. De Coen Moulijn Memorial Cup op Varkenoord, een heel mooi toernooi ter ere van Coen zelf. 

Ik sprak Adrie Moulijn een dikke week eerder over die Cup. Ze deed dolenthousiast haar zegje voor de website van Regiorijnmondvoetbal.nl en sprak met veel trots over de opzet van dit toernooi. Haar woorden doen me gelijk geloven dat Coen, waar dit allemaal naar vernoemd is, dit geweldig zou vinden. Net zo enthousiast als zij was, was ook iedereen die ik daar gezien heb op de velden van Varkenoord. Eigenlijk te veel om op te noemen.

Een iemand wil ik er in het bijzonder uitpikken. De trainer van Quick uit Den Haag. Ze waren de verliezend finalist tegen een ijzersterk Zwaluw VFC. Dat had hij van te voren al zien aankomen. Ik stond naast hem en zag dat zijn houding zeer positief bleef. Hij moedigde die jonge F-jongens aan een gaf ze alle steun die ze nodig hadden. Nadat de wedstrijd afgelopen was, en er een einduitslag van 2-0 voor Zwaluw VFC op het scorebord stond, moest ik sprinten met m’n camera om een deel van de feestvreugde te filmen. Mijn sprint eindigde tussen de twee teams in, want mijn blik en camera wierp ik ook op diezelfde trainer die net tweede was geworden van het toernooi. Hij had meteen zijn jongens bij elkaar geroepen en toegesproken. Waar sommige jongens traantjes lieten gaan, terecht vind ik hoor, wilde de trainer dat niet. Nee, hij was supertrots op hen die alles hadden gegeven om zover te komen.

Die man weet precies hoe het hoort. Vele vaders, moeders, spelers, supporters en andere mensen mogen zijn voorbeeld volgen. Of je nou profvoetbal of amateurvoetbal speelt, er wordt steeds meer met een kritischere blik gekeken naar je kind en het voetbal. ‘Je zoon is geen Ronaldo of Messi!’ Zou ik dan zeggen. ‘Dat zal hij ook nooit worden als je zo tegen hem blijft doen.’ Jongens moeten het van zichzelf in zich hebben om zover te komen. Een trainer of ouder kan daar alleen maar een goede bijdrage aanleveren. Dat deed de trainer van Quick. Dat idee had ik trouwens van alle teams die deelnamen aan de Coen Moulijn Memorial Cup. Maar hoe goed je ook bent of hoe hard je gewerkt hebt, het is nooit een garantie dat altijd alles lukt. Ouders denken dat toch altijd beter te weten? Kijk naar Messi. Hij wordt toch altijd zo goed gevonden? Maar hij is dit jaar geen kampioen geworden in de Champions League of Premira Division. Het enige verschil tussen hem en de trainer van Quick is dat bij de tweede genoemde de trots nog wel even zou blijven. Die is bij Messi in z’n schoenen gezakt.

‘Jongens, we hebben vandaag een heel mooi toernooi gespeeld. Morgen spelen we weer een heel mooi toernooi.’ Dat waren de laatste woorden van de speech van de trainer. Coen zou zich daar volkomen bij aansluiten. De sportieve houding die hij, de deelnemende clubs en alle vrijwilligers  hebben aangenomen. Maar ook op Feyenoord’s titel en op het Europese succes van Ajax. Met (hopelijk) ook een titel. Na het schrijven van deze column realiseer ik me één ding. De energie, de afstanden, het geld en alles wat iedereen in dit toernooi stopt is elke cent waard. Van wie dan ook. Coen’s trots.