Langs de lijn met Oscar – Alle (voor)oordelen zijn true

Langs de lijn met Oscar – Alle (voor)oordelen zijn true

ROTTERDAM – Een van de dingen die ik nog nooit in mijn leven had gedaan was een wedstrijd bezoeken van het Nederlands elftal. En deze week zat ik opeens bij de Leeuwen omdat De Kuip het decor is van twee interlands. Dat is tegenwoordig bij mij praktisch om de hoek. Ook al zat ik er niet lang, omdat ik eerder weg moest, maar alle (voor)oordelen die ik over de fans had zijn inderdaad true. 

Dat begon al toen ik met mijn eigen tweeëntwintig jarige Oranjefan het stadionterrein opliep. Hij lachte en wierp zijn handen in de lucht. Zo blij als een kind was hij. Zo dolenthousiast om aan te komen bij De Kuip ben ik alleen als Feyenoord speelt. Dus ik herken wel iets in hem. Vervolgens bleek op hetzelfde moment de spelersbus van Oranje aan te komen. Diezelfde fan zette meteen een sprint in. Vergeleken met een club als Ajax of Feyenoord worden ook die spelers toegejuicht, maar dan door een groep kinderen inplaats van (jong) volwassenen die onder invloed zijn van alcohol. Bij aankomst van de bus van Ivoorkust riepen enkele kleine supporters heel zacht “Boeeh”. Het klonk erg schattig. Als een bus van Ajax of Feyenoord het terrein van de vijand oprijdt krijg je gelijk vuurwerk en een hoop getier naar je toegeworpen. Met als klap op de vuurpijl dat in het stadion de klapperboekjes en de nagemaakte vuvuzela’s weer naar voren komen voor die duizenden kinderen die plaats nemen op de blauwe tribunestoeltjes. Ik dacht alleen maar “steek dat rotding in je…” Toen klapte vlak naast mijn oor de instrumenten nog harder. Om over het zingen van “Holland, Holland” nog niet te spreken.

Maar ja. Ik kan wel enorm zitten zeuren, maar dan had zo’n azijnzeiker als ik er niet moeten gaan zitten. Het hoort er allemaal bij en deze mensen zorgen wel voor wat positiviteit in het voetbal. Want wees eerlijk: het voetbal wordt steeds harder, het woord ‘oorlog’ wordt vaker letterlijk genomen door supporters en het draait alleen om meer geld verdienen. Maar als dit het andere uiterste is weet ik niet waar ik wekelijks tussen wil zitten. Kinderen schreeuwen van alles door elkaar naar hun helden op het veld, ze zijn verkleed alsof het carnaval is en klappen nog steeds met die kut boekjes of blazen harder op die toeters van ze. De ouders denken vast waarom zij juist het slachtoffer zijn geworden hiervan. Maar tegelijkertijd doen ze zelf vrolijk mee met het circus.

Of ik de sfeer leuk vond? Ja best wel. Ik mag vrijdag weer, dus ik leg m’n klapperboekje alvast klaar.