Laatste fluitsignaal: Egbert Egberts

Laatste fluitsignaal: Egbert Egberts

ROTTERDAM – De scheidsrechter. Een niet te onderschatten onderdeel van het amateurvoetbal. Daarom wordt er voortaan op maandag bij de website www.regiorijnmondvoetbal.nl naar de mening en ervaringen van de man in het zwart. Hoe heeft hij of zij hun wedstrijd in het weekeinde  beleefd? Was hij zelf tevreden, hoe was de sfeer van de wedstrijd en hoe reageerden de beide elftallen plus het publiek? Was de arbiter van dienst foutloos of toch kritisch op zichzelf? Deze week in samenwerking met SOM, Scheidsrechter op Maat: Egbert Egberts

Wedstrijd: Suriprofs Legends – Maluku All Stars

Klasse: Goede doelenwedstrijd

Plaats: Stadion Woudestein Rotterdam

Tenue: Nike geel

Fluit: Rucanor Basketball 1985

Voorbeeld: Roelof Luinge

Toeschouwers: 1250

Eindstand: 6-3

Kaarten: Laat ik voor dit soort wedstrijden altijd thuis

Algehele indruk: Eén groot voetbalfeest

“Ik werd door oud-prof André Wasiman uitgenodigd een goede doelenwedstrijd te fluiten waarvan de opbrengst bestemd is voor de stichting Suriprofs (zie www.suriprofs.nl). Samen met mijn plaatsgenoten Jan Pennewaard en Stijn Brouwer uit Woerden en vierde official Manuel Uijttewaal uit Nieuwkoop had ik de taak om de oud-profs er vooral een voetbalfeest van te laten maken, en waar nodig de spelregels leidend te laten zijn. De match stond ook in het teken van de internationale actie ‘Voetballers tegen racisme’ waar onder andere Edgard Davids wereldwijd aandacht voor vraagt. De wedstrijd zelf verliep vlekkeloos, al probeerden met name de Molukse manschappen van aanvoerder Danny Landzaat de Surinaamse eenheid van captain Glenn Helder, die wat sterker voor de dag kwamen, af en toe met trucjes te ondermijnen,” aldus Egberts.

“Eén anekdote van vele uit deze wedstrijd: Orlando Engelaar vroeg mij tijdens een korte spelonderbreking vanwege een wissel waarom ik hem enkele seizoenen geleden bij een wedstrijd tussen FC Twente en Vitesse twee gele kaarten en dus rood gaf. Vooral de tweede zinde hem nog steeds niet. Toen ik hem antwoordde dat hij dit toch écht aan een andere arbiter moest vragen bleef hij – terwijl het spel zich vervolgde – enkele minuten lang verbaasd op me inpraten dat hij toch écht dacht dat ik die betreffende scheidsrechter van toen was. Ik wou dat dit ooit waar was geweest, haha. Maar zover ben ik nooit gekomen. Hoogtepunt voor mij was het fotomoment na afloop van het laatste fluitsignaal, samen met mijn Molukse sportvrienden Ibecq en Belle Sihasale uit Leerdam, die speciaal voor deze match naar het Excelsior stadion waren gekomen. Ik had hen zo’n 25 jaar al niet meer gezien. En weerzien, dát was de inleiding van een gezellige derde helft voor alle bezoekers. Een feest, dat tot in de late uurtjes voortduurde.”

Lees meer over de spelers: