Kuipbewoner: Barry Dubbeldeman

Kuipbewoner: Barry Dubbeldeman

ROTTERDAM – Het voetbalverhaal van Barry Dubbeldeman (38) was een droom die uitkwam. Hij speelde maar een mager halfuurtje voor zijn geliefde Feyenoord in 1996. Dit was ook gelijk zijn laatste wedstrijd in het betaalde voetbal. Ondanks dit eenmalige optreden, is hij gewoon trots dat hij het streepje achter zijn naam heeft. Inmiddels is Barry manager bij Jack’s Casino van de vestigingen in Haarlem en Lisse . Een drukke en verantwoordelijke baan, maar hij vond toch tijd voor een interview. De gezellige man uit Leiden met het grote Feyenoord-hart wilde zelfs naar Rotterdam hiervoor komen. Met gevoel voor nostalgie spraken we af in het Maasgebouw. Het interview werd van begin tot einde een trip down memory lane.

Wanneer kwam je bij Feyenoord binnen? ‘In het seizoen 1994/1995 vertrok ik op 17-jarige leeftijd naar de Sportclub Feyenoord. Ik werd gescout bij UVS uit Leiden. Op dat moment was ik topscorer van de A1. Destijds hadden meerdere clubs interesse in mij.’

Wie hadden nog meer interesse? ‘Dat was bijvoorbeeld ADO Den Haag. Maar ze wilden dat ik een testwedstrijd ging spelen. Dat vond ik maar niets. Ik dacht: als je mij echt wil hebben, dan kom je maar kijken of ik goed genoeg ben. Het werd dus Feyenoord. Ook niet zo gek, want Feyenoord was gewoon mijn club. Altijd al geweest en nog steeds. Ik had ook hier in een volle Kuip de kampioenswedstrijd van 1993 tegen Groningen gekeken op zo’n groot scherm. Daarna met z’n allen naar de Coolsingel. Lachen man.’

Vond je het geen belediging om eerst bij Sportclub Feyenoord te beginnen? ‘Nee, helemaal niet. Het was al geweldig dat ik voor Feyenoord mocht spelen en de sportclub speelde ook op het hoogste niveau met de A-junioren.’

Hoe verliep je eerste jaar? ‘Ja, dat liep wel aardig. Ik scoorde als spits en rechtsbuiten rond de 25 doelpunten. Mijn sterke punten waren dat ik makkelijk scoorde en fysiek sterk was.’

En vanwege je goede prestaties werd je in de lente van 1996 naar de eerste selectie overgeheveld? ‘Eerst ging ik het naar het tweede. En tijdens de laatste wedstrijden zat ik opeens bij de eerste selectie. Larsson en Kiprich waren geblesseerd. Daardoor kon ik doorschuiven. Dat was helemaal een droom die uitkwam. Het was geweldig. Je vindt voetballen leuk en je speelt bij je favoriete club. Op een gegeven kreeg ik er nog zelfs geld voor. Dat had voor mij niet per se gehoeven, haha. Maar goed, wat wil je nou nog meer als jonge voetballiefhebber?’

Meer op www.kuipbewoner.nl