Klupp-held van de Week: Leen Roetman (Flakkee)

Klupp-held van de Week: Leen Roetman (Flakkee)

ROTTERDAM – De Klupp-held is iemand die door zijn vereniging is genomineerd vanwege zijn verdienste voor de vereniging. Iemand die in de schaduw feitelijk onvervangbaar is. De lijntrekker, schoonmaker, keukenhulp, barpersoneel, wasvrouw, materiaalman, vlagger, lid van de werkploeg of jeugdleider. Iemand die bereid is om zijn of haar tijd op te offeren in het belang van anderen. Iemand die nooit klaagt, niet om aandacht vraagt en bij nacht en ontij klaar staat. Iemand die het verdient om eens een schouderklopje te krijgen of door het Barendrechtse sportmerk Klupp sportswear in de schijnwerpers te worden gezet.

Pim Blokland, het enige jurylid van de rubriek Klupp-held van de Week van de website www.regiorijnmondvoetbal.nl schudde het hoofd nogmaals. Bijna zestig jaar lid van een vereniging en geen enkele minuut in welk elftal dan ook gespeeld. Loyaliteit en clubliefde zonder bal. “De Klupp-held van de Week is elke week opnieuw een ontdekkingstocht in voetballand. Wat een pareltjes komen we in de regio Rijnmond tegen. Mensen die onvoorwaardelijk van hun club houden. Die hun vereniging door dik en dun steunen en bij nacht en ontij voor de vereniging klaar staan. Zonder tegenprestatie. Zonder vragen vooraf. Zonder schijnwerpers of applaus. Ik verbaas mij elke keer opnieuw over de prachtige verhalen achter mensen en hun club. Hun liefde, hun passie en hun vermogen om zich dienstbaar te maken. Zestig jaar lid van Flakkee en nooit een minuut in het geel en blauw gespeeld. Leen Roetman is een van de bijzondere mensen die we in de Klupp-held van de Week eren en in de schijnwerpers zetten. Weer zo’n prachtige man die het verdiende om naar Middelharnis te rijden.”

De man die verantwoordelijk was voor het ophalen van het oud papier, het innen van het geld voor toegang toen Flakkee nog derde klasse speelde en de bardiensten die hij nu alleen en vroeger met zijn vrouw deed, kijkt wat vreemd op als Pim Blokland het complex van de geel-blauwen van Middelharnis op stap. Vervolgens onderbreekt de selectie de training en komt ook binnen. Nog steeds heeft Roetman geen idee dat dat allemaal voor hem is. “Man, ik schrok er van. Natuurlijk had ik Blokland wel binnen zien komen, maar dacht natuurlijk niet dat dat voor mij was. Ik wist ook helemaal nergens van. Ja, je verwacht toch niet dat de grote man achter Feyenoord op dinsdagavond voor jou naar Middelharnis rijdt. Ik wist niet wat ik meemaakt. Prachtig natuurlijk. En fijn dat het bestuur op deze manier laat zien dat ze je als mens en vrijwilliger bij de club waarderen. Daar doe je het niet voor. Flakkee is mijn club. Al vanaf dat ik zes jaar oud was en dat ik te horen kreeg dat ik niet mocht voetballen. Ik had al ADHD, voordat het ADHD werd genoemd. Maar goed, ik was te druk om te voetballen, want ik viel er te veel van af. Maar Flakkee is altijd mij club geweest. Al vanaf dat ze midden in het dorp speelden. Ook van mijn vrouw, die vier maanden geleden is overleden. Ja, heel triest. We deden veel voor de club samen. Jaren geleden deden we samen met andere echtparen de kantine. Ja, mooie tijd. Maar ik ben sinds ik alleen ben, door de vereniging goed opgevangen. Flakkee is ook een beetje mijn familie. Ja, en als die familie Pim Blokland laat komen om je tot Klupp-held van de week te maken, dan is dat bijzonder. Ik heb een prachtig tenue gekregen van Klupp sportswear, het merk van Blokland. In geel en blauw, de goede kleuren. Geweldig.”

De 74-jarige inwoner van Middelharnis is zes dagen van de week op het complex. Soms zelfs zeven als de veteranen op zondag thuis spelen. “Dan ben ik er ook. Als de hockey hier speelt, ben ik er niet. Ik doe alles voor Flakkee. De club is een deel van mijn leven. En ik ben altijd bezig om te kijken of ik geld voor Flakkee kan verdienen. Op Koningsdag, of door een loterij. Er moet geld in het laatje van de club komen. En ik doe het graag. Vroeger werkte ik bij het postorderbedrijf van Ter Meulen. Als rayonmanager had ik een busje en daardoor kon ik bij winkel en bedrijven het oud-papier voor de club ophalen. Flakkee is mijn club en dan doe je dat gewoon. Toen ik klein was zat ik al bij het trammetje te wachten tot de spelers uit Rotterdam kwam om hier te voetballen. Ik mocht zelf niet spelen, dus vond het prachtig om erbij te zijn. Ik ben er nog steeds en geniet nog steeds,” aldus Roethof. De splitsing van de club in Flakkee en De jonge Spartaan ziet hij nog steeds als een zwarte bladzijde in de geschiedenis, maar hij is niet verzuurd. “Het had nooit mogen gebeuren. Maar ik snap het wel. En dat De Jonge Spartaan juiste tegen Flakkee kamppioen is geworden, vind ik niet erg. Ik ken ook mensen van de buren. Ik biljart zelfs met ze. Maar diep in mijn hart vind ik dat het een grote vereniging moet worden die op een hoger niveau kan gaan spelen. Maar ik weet niet of ik dat nog mee ga maken.”

Lees meer over club: Flakkee