De wereld volgens Jasper de Muijnck (deel 11)

De wereld volgens Jasper de Muijnck (deel 11)

ROTTERDAM – De Nederlandse school in Hongarije. Een mooie nieuwe uitdaging, kan je een wekelijkse column schrijven over je belevenissen in Hongarije als trainer coach uit de regio, was de vraag? Ik ga het weer proberen. Deze week: Voetbal is oorlog.

Rinus Michels sprak deze woorden lang geleden. Het voetbal was een gevecht op het veld, waarbij alle middelen waren toegestaan om wedstrijden te winnen. Complete veldslagen op de groene mat, met als voorbeeld, voor de oudere lezers, de wedstrijd Nederland-Brazilië op het WK in 1974.

Sinds afgelopen vrijdag is het voetbal ook betrokken geraakt in de terreuroorlog die in de hele wereld woedt. Een enorme shock, onwerkelijkheid, onbegrip, onvoorspelbaarheid, ongeloof en afschuw  streden in mijn gevoel om voorrang. Niet omdat het nu bij het voetbal is, maar de manier, achtergronden en redenen om aanslagen te plegen op onschuldige mensen. Het leek gericht op grote massale activiteiten waarbij mensen zich vermaken; restaurant, concert en een voetbalwedstrijd. De angst was erna in mijn lijf voelbaar. Een vreemd gevoel, omdat het toch ver weg is van Hongarije. De Hongaren helpen niet actief mee om ergens ter wereld de vrede te bewaren. De Hongaren hebben overigens ongeveer alle oorlogen die ze gevoerd hebben verloren in het verleden. Dat heeft ook gevolgen voor de karaktereigenschappen van de mensen.

Zo was er totaal geen vertrouwen dat het nationale team kon winnen van Noorwegen om zich te plaatsen voor het EK. Zelfs na de winst in Noorwegen met 0-1 geloofde niemand erin. Ik was uitgenodigd door de voetbalbond om de terugwedstrijd bij te wonen. Het verlangen naar succes golfde van de tribunes en in de businessruimtes. Sinds 1972 had Hongarije zich niet meer geplaatst voor een Europees kampioenschap. Het voetbal zit aan de grond, iedereen is beter en het niveau van de competitie slecht. Dit alles is nog waar ook. Er zullen weinig slechter voetballende teams in Europa zijn. Er is echter één groot verschil met het Nederlands elftal. Ik heb een aantal columns geleden al geschreven over de mentaliteit in de jeugdacademies ten opzichte van de Nederlandse opleiding. Over het toernooi in Tiel en de reactie van de coach van Heerenveen na hun nipte winst in een wedstrijd. Hij verbaasde zich over de wil om te winnen bij het onder 17 team van Honvéd Budapest, toen ze achter kwamen. De wil en passie om wedstrijden te winnen is hier vele malen groter dan in Nederland.

Het nationale team van Hongarije was ook bereid om een oorlog uit te vechten op het veld. De wil om succes te halen, de strijd aan te gaan en alles op alles te zetten, straalde van het team af. Voetballend was het heel erg matig en tactisch vooral gericht op tegenhouden. In Noorwegen hadden ze geluk, omdat het ook zomaar 3-0 voor de Noren had kunnen worden. Het zal allemaal wel en is absoluut waar, maar het resultaat is er. Een enorme vreugde explosie was het gevolg. Je bent er als buitenstaander bij, je ziet alles gebeuren. Je loopt zelf nog met een vervelend gevoel in je lijf van de aanslagen twee dagen ervoor in Parijs, maar kan toch ook wel genieten van volksvreugde.

De volgende dag lag er al een foto op mijn bureau klaar. Een teamfoto van het Nederlands elftal met daarin een Hongaarse tekst: “Wat doet het Nederlands elftal deze zomer?” Toen ik goed keek zag ik dat er de achterkant van een enorme tv erin was gefotoshopt. Het was het begin van vele grappen en opmerkingen. Ik houd daar wel van; voetbalhumor. Ze stelde mij ook al voor dat de nieuwe hoofdopleidingen van Ajax een Hongaar moest worden. Toch zijn ze hier ook realistisch en weten ze dat Nederland vele malen meer talent heeft en veel betere voetballers en dat Hongarije nog een lange weg te gaan heeft om voetballend zo goed te worden.

Ik kreeg een WhatsApp bericht of ik Studio Voetbal had gezien met het commentaar over Hongarije. Ik was op dat moment nog bij de wedstrijd en heb het teruggekeken op NPO uitzending gemist. Het was een mooi staaltje van de Nederlandse kijk op voetbal. Het was allemaal waar wat ze zeiden, maar ze vergaten de hand in Nederlandse boezem te steken. Geen passie, geen absolute wil om te winnen, geen over-mijn-lijk-mentaliteit bij verdedigen bij het Nederlands elftal. Plichtmatig heen en weer schuiven, nergens veertig meter sprinten zonder bal om ruimte te maken en vooral geen passie om succes te halen voor je land. Geen bereidheid om de voetbaloorlog tegen een ander land koste wat kost te winnen.

Ik heb genoten van de manier van oorlog voeren op het veld van de Hongaren om zich te plaatsen. Ik hoop in de komende weken dat deze manier van oorlog voeren weer de boventoon gaat voeren. Een eerlijk, harde maar faire manier om de (voetbal)oorlog te winnen. En ik hoop dat we het de komende tijd niet meer hoeven te hebben over een nieuwe oneerlijke, laffe daad in de terreuroorlog in de wereld.

Tot volgende week, Jasper

Lees meer over de spelers: