De wereld volgens Jasper de Muijnck (deel 26)

De wereld volgens Jasper de Muijnck (deel 26)

ROTTERDAM – De Nederlandse school in Hongarije. Een mooie nieuwe uitdaging, kan je een wekelijkse column schrijven over je belevenissen in Hongarije als trainer coach uit de regio, was de vraag? Ik ga het weer proberen. Deze week Johan Cruyff.

De column heft even op zich laten wachten. Soms is het heel hectisch hier in Hongarije. Zo moest ik plotseling mijn appartement uit nadat de verhuurder het verkocht had aan een derde. De bescherming van een huurcontract is toch anders hier. Op stel en sprong op zoek naar een ander appartement in de stad. Inmiddels weer een beetje gesettled langs de Donau en de mogelijkheid om rust te vinden voor het schrijven van mijn column.

De column moet uiteraard over Johan Cruijff gaan, mijn idool, mijn voorbeeld en inspirator. De afgelopen week heel veel gehoord en gezien van en over hem. De column van Peter Heerschop bij Evers staat op was geweldig en had veel raakvlakken met mijn beleving. Johan Cruijff was er altijd in mijn leven. Als jongetje van 4 liep ik de hele dag met een bal, volgens mijn ouders. Het liefst ook slapen met die bal. We voetbalden altijd achter ons flatgebouw, op de straat bij de garageboxen of op het grasveldje dat daaraan grensde. Iedereen wilde Cruijff zijn. Je probeerde zijn bewegingen en trucen na te bootsen. Mijn vader haalde me, voetballiefhebber als hij ook was, uit bed om naar de Europese wedstrijden te kijken. Uiteraard begonnen met Feyenoord-Celtic (dat moest je gezien hebben), maar de jaren er na vooral de successen van Ajax en dus Cruijff. Ik zat op de camping in Oostcapelle tijdens de WK 74. De enorme vreugde en trots die het Nederlands elftal toen teweeg bracht, maakte veel indruk op een jongetje van 9 dat ik toen was. Mijn vader had een traumatisch oorlogsverleden. De trots die hij uitstraalde tijdens het toernooi, daar in het gehate Duitsland (niet alleen bij hem bij maar bij vele mannen daar) blijft je altijd bij. De man verantwoordelijk voor die euforie: Johan Cruijff. Maar ook de enorme verslagenheid, woede en teleurstelling na de finale, uitgerekend tegen Duitsland, vergeet ik nooit meer.

De vele momenten dat het ging over niet-voetbalzaken, een streep meer of minder, het afzeggen voor de WK en zo nog vele kleine en grote conflicten, als jongetje besef je niet waarom dat allemaal zo moet. Je wilt dat je held speelt en schittert. Nu begrijp ik dat hij zijn tijd ver vooruit was. De commercie in de voetballerij is misschien wel volledig doorgeslagen, maar hij was een grondlegger en voorvechter van financiële waardering voor de echte acteurs: de voetballers.

Ik heb vaak om me heen gehoord: “ik snap niets van wat die Cruijff nu weer zegt”. Gek genoeg had ik dat nooit. Het klonk allemaal heel logisch. Ik heb dat wel met hem gehad tijdens het ene moment in mijn leven dat ik hem “ontmoet” heb. Ik was jeugdspeler bij Feyenoord en omdat ik in Zwijndrecht woonde en mijn toenmalige trainer Wim Jansen in Hendrik Ido Ambacht woonde, mocht ik vaak meerijden met hem naar huis. Dan hoefde ik niet met de trein en bus naar huis. In die tijd waren er geen busjes om je op te halen en thuis te brengen. Je moest gewoon alles zelf regelen. Met je gewilde Feyenoordtas staan op station Rotterdam Zuid ‘s avonds na de trainingen. Na afloop van een jeugdtoernooi op Varkenoord stond ik met Wim Jansen te wachten toen Cruijff bij hem kwam staan. Ze begonnen te praten over een wedstrijdsituatie van die dag. Tot mijn ongeloof een situatie uit een wedstijd halverwege die dag. Ze wisten beiden tot in detail nog hoe het precies was. Ik kon mijn oren niet geloven. De uitdrukkingen die ze gebruikten, de details die ze zeiden, het ging mijn pet te boven. Eraan terug denkend denk ik dat dit gesprek mijn honger naar kennis over voetbal een enorme impuls heeft gegeven. Streber als ik ben, wilde ik dat ook allemaal weten. Nu weet ik dat dat niveau, deze manier van naar voetballen kijken uniek was en is.

Zijn filosofie over trainen, zijn kijk op hoe voetbal te spelen. Ik heb alle informatie daarover verzameld en verslonden. Elk jaar trok ik naar de trainingskampen van Barcelona in Nederland. Alle informatie en trainingen met eigen ogen zien. De gedachtengang proberen te begrijpen. Het lijkt allemaal zo simpel, maar juist dat simpele is zo moeilijk.

Het gevoel van verslagenheid op het moment dat mijn telefoon via de NOS app het bericht gaf dat Johan overleden was enorm. Ik zat in ons restaurant op de club te lunchen. Net als voor velen kwam dit bericht totaal onverwacht, uiteraard door de berichten in de media dat het redelijk ging met hem. Toch had ik het kunnen weten. Het proces van de longkanker lijkt precies op dat van mijn vader. Ook longkanker, ook ineens een enorme achteruitgang, binnen 14 dagen gebeurd en ook op 68 jarige leeftijd. Het besef dat de twee belangrijkste mannen in mijn leven op deze wijze uit het leven werden gerukt. zorgde voor een week met een zeer vervelend gevoel in mijn lijf, maar ook een gevoel van trots over wat ze beiden voor me betekend en gedaan hebben. Ik heb de afgelopen jaren wel geleerd dat van grote tegenslagen je uiteindelijk toch sterker wordt. Het nare gevoel gaat weg en je moet verder.

Het enorm indrukwekkende eerbetoon voor Johan bij Ajax, Barcelona, op televisie, radio en social media zijn nog maar een kleine afspiegeling voor datgene wat hij betekent heeft voor Nederland en vele over de hele wereld. Voor mij was het een troost en bevestiging van hoe groot hij was. En stiekem was het voor mij ook een eerbetoon aan die andere man die me geinspireerd, gesteund en gevormd heeft: mijn vader.

 

Tot volgende week.

 

Lees meer over de spelers: