De Taart: Anouar Said (Pelikaan)

De Taart: Anouar Said (Pelikaan)

PERNIS – De beroemdste bakker van de Regio Rijnmond, banketbakker Dekker uit Pernis, is in de voetbalwereld hard op weg om uit te groeien tot een fenomeen. Een fijnproever van het regionale amateurvoetbal en bovenste beste bakker. In een seizoen heeft Dekker er voor gezorgd dat zijn taart is uitgegroeid van een taart tot De Taart. Vers gemaakt in eigen bakkerij en voor twintig personen wordt De Taart van bakker Dekker elke week met open armen en hongerige blikken ontvangen. Bakker Dekker was geen voetbalkenner, maar is langzaam maar zeker wel een echter liefhebber geworden. De Pernisser smulpaap kiest dus elke week als enige de bestemming voor zijn taart. Bakker Dekker komt vaak toch logische, maar soms ook tot verrassende keuzes voor de bestemming van zijn dagverse bouwsel. Deze week heeft de bakker, die in de race is voor Beste Bakker 2014, een opvallende kijk op zaken. Amper de Sint-Nicolaasdrukte achter de rug of al weer vol in de voorbereiding op het culinaire gedeelte van de Kerstdagen. Desondanks blijft het scherp als een bakkermes. Een van de laatste Taarten van dit jaar was volgens Dekker geen discussie. Het moest een goedmaker worden voor de ellende bij Pelikaan van afgelopen weekeinde. In Dinteloord met 0-2 voorkomen. Rood voor de doelman, een beenbreuk voor Anouar Said en tenslotte nog met 7-3 verliezen. Een weekeinde om snel te vergeten voor de club uit Zwijndrecht. Dat deed Dinteloord opvallend genoeg ook. Maar de bakker met oog voor detail zeker niet. De Taart moest naar de onfortuinlijke Said.

De 19-jarige student Nyenrode in Breukelen en trainee bij KPMG moet in het oude gedeelte van Zwijndrecht op krukken zelf de deur open doen. Vader, moeder en zijn kleine broertje zijn buiten de deur en de bank is het bed van de middenvelder van Pelikaan. De playstation is zijn grootste vriend tegen de eenzaamheid. Van het bewuste voorval in de eerste helft van de wedstrijd tegen Klundert weet hij zich niet veel meer te herinneren. “Ik weet nog dat ik op het middenvelder ging zetten. Verder kan ik mij niet veel meer herinneren. Dom natuurlijk want we speelden door een rode kaart voor onze keeper al met tien man. Maar ja daar denk je niet altijd bij na. Je wilt een tackle zetten en je volgt gewoon je instinct. Mijn zegt dat ik op de bal ben gaan staan. Dat kan ik mij allemaal niet meer herinneren. Ik weet wel dat ik krak hoorde en dat ik in eerste instantie nog dacht dat mijn scheenbeschermer was gebroken. Maar ik schreeuwde het uit van de pijn, dus het moest wel iets anders zijn.”

Zijn vader droeg de brancard naar de kamer van de scheidsrechter waar Said op de ambulance moest wachten. “Ja het deed veel pijn, maar mijn vader en moeder waren er bij en mensen van Pelikaan deden alles om mij bij te staan. Dat is lief, maar het heeft niet gelijk geholpen. En ja, als je daar ligt schiet er van alles door je hoofd. Ik was bezig aan een goed seizoen en Pelikaan moest dit seizoen ook al Erwin van Dis met afgescheurde kruisbanden missen. Het middenveld van de selectie is weggesneden. Vervelend voor de groep, maar tegen zo veel pech doe je niks,” aldus Said op de bank.  “Ze wilden mij naar een ziekenhuis in de omgeving van Dinteloord brengen, maar na overleg mocht ik gelukkig naar Dordrecht worden gebracht. In het Albert Schweitzer ziekenhuis hebben ze de enkel onderzocht en vervolgens in het gips gezet. Dat klinkt simpel want het was wel even slikken om te moeten horen dat hij was gebroken en de enkelbanden waren gescheurd. Hoeveel pech kan een mens in een actie hebben? Tegelijkertijd is het enige waar je aan kan denken dat het weer goed moet komen en dat je weer moet kunnen lopen en voetbal. Vreemd eigenlijk, je been zit nog niet in het gips, of je kijkt op de kalender welke wedstrijden na de revalidatie gespeeld moeten worden. De wedstrijd tegen VVGZ is een extra motivatie om te herstellen. Dan wil ik er weer staan.”

De pijn is minder en het voormalige talent van Feyenoord, Sparta en FC Dordrecht maakt zich op voor een operatie die daags na het bezorgen van de Taart zal plaatsvinden. In de enkel wordt een plaatje plus een schroef bevestigd. “Daarna is het nog zes tot acht weken revalideren. Ik heb een dag na de wedstrijd naar mijn werk gebeld en uitgelegd wat er is gebeurd. Het enige voordeel van het nadeel is dat ik hier op de bank veel tijd over heb om te studeren. Dus dat is wat ik doe, ik studeer accountancy en speel op de playstation. Het grote voordeel is dat wanneer je daar geblesseerd raakt, je de volgende wedstrijd weer gewoon kan meedoen. Daar hebben ze geen gebroken enkels. Ach, ik doe er maar luchtig over. Vanuit mijn geloof ben ik overtuigd dat alles met een reden gebeurt. Toeval bestaat niet. Het zal best wel goed komen. Mijn familie zorgt goed voor mij en ik heb veel steun vanuit de vereniging gekregen. Mensen van Pelikaan appen, bellen en mailen en dat doet mij goed. Als je hier dan toch op de bank ligt met een been omhoog dan maar met het idee dat mensen je steunen. Dat voelt goed. Of ik iets van Dinteloord is heb gehoord? Nee, maar is ook niet zo belangrijk. De mensen die dicht bij mij staan, waren er en hebben gereageerd. En de bakker natuurlijk. Het is een prachtige Taart en wij zijn maar met z’n vieren. Mijn zus woont in Dordrecht. Het worden dus hele grote porties.”