Column Oscar: Denk niet alleen aan Nouri

Column Oscar: Denk niet alleen aan Nouri

ROTTERDAM – Nooit meer een stap op het veld of richting zijn moeder of broer. Hij zal zijn omgeving niet meer gaan herkennen. Nouri is vrijwel hersendood verklaard. Dit gun je niemand, zelfs bij de fanatiekste vijand zal het hart even stil hebben gestaan toen het nieuws naar buiten kwam.

Niet de juiste woordspeling bij dit bericht, maar je zult begrijpen wat ik bedoel. De steunbetuigingen zijn natuurlijk geweldig. ‘Dit geeft weer eens aan dat voetbal verbroederd en haat de baas is.’ Quote van m’n collega. Gelijk heeft hij! Maar het allerergst vind ik dat daar eerst een beroemdheid onder moet lijden voordat we stil staan bij de situatie. Vind je niet?

Mensen vergeten snel dat dit de realiteit is van het leven. En ze moeten er op deze manier op gewezen worden. Nieuwsuur zag dit als de ultieme kans om dat maar eens te doen en dacht vooral weer eens de slimmerik zelf uit te hangen. Op de dag dat het Nouri-nieuws vertelt werd bracht het programma een soort gelijk onderwerp aan het licht: Elke maand sterft er een (jong) persoon op het sportveld. Daarin werd gequoteerd: ‘Bij jonge sporters is dat natuurlijk heel ernstig als dat gebeurt.’ Ik lees deze zin alsof oudere sporters en overige mensen er niet toedoen en daar schrik ik van. Feit is wel dat het Nouri-nieuws blijkbaar op het goede moment kwam, anders was dit nog komkommernieuws gebleven ook. Dan trek ik er nog een tweede conclusie uit: Als het Nouri niet was overkomen werd er niet vermeld dat het goed is om de PCMA-test van de FIFA en UEFA, de zo geheten ‘gezondheidstesten’ op spelers door te trekken naar nationale en amateurcompetities. Het gebeurt nu alleen nog voor internationale toernooien. Mogen we de twintigjarige Ajacied dan bedanken? Je zou het bijna zeggen.

Terug naar de realiteit van deze column, want het gaat natuurlijk over Nouri. Hij zal het niveau van Ajax nooit meer waardig zijn. Daar kan hij niks aan doen, maar hij kan er ook niks meer tegen doen. Er staan vraagtekens bij veel vragen zoals: kan hij z’n moeder nog herkennen en kan hij nog genieten van het voetbal? Ik, als seizoen- en uitkaarthouder van Feyenoord, krijg tintellingen in m’n vingers op het moment dat ik dit uittype. Ik schiet even vol. Maar hoeveel medelijden ik of jij ook heb, er kan weinig tegen gebeuren. Laten we hopen op het wonder, dat het Lucky-Ajax dit keer z’n werk volledig mag doen. Ik hoop vooral dat jij er de volgende keer bij stilstaat dat dit ook gewoon in het leven gebeurt. Of je de naam Nouri draagt of niet.

Sterkte (familie) Nouri!