Column Kristian Adelmund

INDONESIE – “In mijn vorige column heb ik jullie verteld waarom ik voor dit avontuur heb gekozen. Kort samengevat: ik had veranderingen nodig in mijn leven, hunkerde naar avontuur in het buitenland en buiten familie en vrienden was er niks wat mij verbond met Nederland. Geen hypotheek, geen vrouw of kinderen en geen baan. Mijn mondelinge overeenkomst met VV Capelle werd wederzijds verbroken omdat de club me mijn droom gunde. Deze keer zal ik vertellen over hoe dit avontuur is ontstaan en over mijn eerste ervaringen. Op een dag ergens begin December in 2011 kreeg ik een belletje van Lorenzo Rimkus. Die ik nog kende uit mijn Sparta tijd. Lorenzo misschien bij veel mensen wel bekend is een 28 jarige oud prof van onder meer Sparta, FC Den Bosch en het Belgische Lierse sk. Lorenzo werd vroeger gezien als het talent van Sparta Rotterdam. Debuteerde in het eerste al op 16 jarige leeftijd. Hij heeft de keuzes gehad tussen mooie clubs als Feyenoord en zelfs AC Milaan. Maar nam simpelweg de verkeerde keuzes in zijn carrière en dan zie je dat het heel anders kan lopen dan verwacht. Hij belande bij de toen nog topklasser ARC uit Alphen. Maar met een lijst van contacten die hij had opgebouwd in zijn profloopbaan was hij in contact gekomen met een Indonesische spelersmakelaar genaamd Mawi. Na een paar maanden lang email en telefoon contact kwam Mawi met een contractvoorstel en of Lorenzo ook nog een spits en verdediger wist die geïnteresseerd zouden zijn. Waarom Lorenzo bij mij terecht kwam weet ik niet. We hadden daarvoor nooit persoonlijk contact gehad. Alleen dat seizoen tegen elkaar gespeeld en wellicht toen een goede indruk achter gelaten. Hij vroeg mij of ik het avontuur in Indonesie wilde aangaan. Ik zei zonder na te denken “JA” het kwam precies op het juiste moment en alles klopte. Mawi nam contact met mij op na het zien van mijn beelden en ik kon ook een contract komen tekenen. Na een paar uur email contact over en weer en hij al mijn vragen en eisen beantwoord had, sprak ik met mijn ouders.

Ik kom uit een groot liefdevol gezin. Vier oudere zussen en een oudere broer. Mijn moeder zei gelijk “doen, leef je droom”. Me vader was in eerste instantie iets minder enthousiast. Mijn vader is mijn grootste supporter. Mijn vader en ik hebben een speciale band. Nooit miste hij wedstrijden, als hij voor zijn zaak op reis moest dan plande hij het zo dat hij geen wedstrijd hoefde te missen. En dan is zijn zoon opeens van plan om te gaan voetballen aan de andere kant van de wereld, in een land waar we niet veel van af wisten. Ik nam hem zijn wekelijkse voetbaldag af, dat was even slikken voor hem en voor mij ook. Hij zou misschien de enige kunnen zijn die mij hier van had kunnen weerhouden. Maar ook bij mijn vader staat het geluk van zijn kinderen op nummer 1, dus natuurlijk gunde hij me dit avontuur. Mijn broer en zussen waren trots maar pinkte wel een traantje weg omdat ze hun (kleine) broertje moesten gaan missen. Na een mooie afscheids avond met familie, vrienden en een zegen van dominee Ed was ik klaar voor vertrek. De dag van vertrek was aangebroken. Ik had met Lorenzo afgesproken in de vertrekhal op schiphol, daar zou ik ook de andere speler ontmoeten die ook voor het avontuur koos. Die andere speler was Emile Linkers onderhand 23 jarige spits van antiliaanse afkomst. Speelde ook met Lorenzo bij ARC. Bij aankomst op schiphol kwam Emile er achter dat hij zijn paspoort was vergeten, toch vrij essentieel als je op reis gaat. Op het nippertje en waarschijnlijk een paar snelheid boetes rijker kwam zijn moeder die in recordtempo afgeven vanuit Breda. We namen afscheid van onze families en vertrokken. De 17 urige vliegreis kon beginnen. Tijdens de vliegreis was het vooral dromen van wat ons allemaal te wachten zou kunnen staan, want geen van alle hadden we enig idee.

Bij aankomst in Jakarta namen we contact op met Mawi die ons zou opwachten. Hij nam de eerste keer niet op, even schoot de gedachten door mijn hoofd “ik hoop niet dat we worden belazerd”. Maar de 2e keer nam hij op en was te laat. Achteraf gezien niks speciaals hier in Indonesië maar ik was nog het snelle leven van de klok gewend in Nederland. Na een half uur kwam er iemand op ons afgelopen. Een armoedig uitziende man in een oud shirt en een stapel kranten onder zijn arm. Jawel het was Mawi onze zaakwaarnemer. Hij was het tegenovergestelde wat je verwacht als je denkt aan een zaakwaarnemer in het voetbal. Maar goed, hij sprak redelijk goed Engels en kwam betrouwbaar over. Een uur later vlogen we door naar onze eindbestemming Yogyakarta. De grootste studenten stad van Indonesie met ongeveer 3,5 miljoen inwoners. Een toeristische cultuurrijke stad in het bezit van een van de zeven wereld wonderen de boeddhistische Borobudur tempel en de meest actieve vulkaan van indonesie aan de rand van de stad.

De aankomst in Yogyakarta zette ons leven van vrij anonieme amateur voetballers volledig op zijn kop, ik was bezig naam te maken in het hoogste amateurvoetbal en was misschien redelijk bekend in Rotterdam maar dat had ik waarschijnlijk vooral te danken aan mijn bestaan in het Rotterdamse nachtleven. Wat hier gebeurde ging alles te boven. We liepen de aankomsthal uit en daar stonden een paar honderd uitzinnige fans ons op te wachten. Onze namen werden gescandeerd zonder dat ze ons een bal hadden zien raken. Iedereen wilde op de foto en een handtekening. Ik besefte niet wat er allemaal gebeurde maar het was magisch. Dat je op zo’n manier word onthaald kan je alleen maar van dromen. Dolgelukkig waren de fans dat zij 3 Nederlandse spelers in hun team kregen. Man wat was dat gaaf. Ik had in een klap het leven van een profvoetballer en lokale held. Dit was het begin van het avontuur vol hoogte en ook dieptepunten die ik tot nu toe heb beleeft en met jullie ga delen. Mijn volgende column de situaties rond het tekenen van het contract en de bizarre situaties in mijn eerste wedstrijden in het Indonesische voetbal.

Groetjes uit Indonesie