Column Kristian Adelmund

Hallo Holland,

Hier ben ik weer. Ik probeer mijn verhalen zo gedetailleerd en eerlijk mogelijk te vertellen. Ik zal ook hier een daar een boekje open doen over mijn priveleven hier, want ik heb niks te verbergen en ben wat dat betreft een open boek. Voor mijn columns tot nu toe moet ik graven in mijn geheugen. Dit speelde allemaal alweer bijna 2 jaar geleden. Maar er is zoveel gebeurd dat ik besloten heb om bij het begin te beginnen tot ik op een gegeven moment up to date ben met de periode waarin we nu leven.

We waren nu drie dagen in Jogjakarta en hadden ondertussen het contract getekend. De volgende dag stond de eerste competitie wedstrijd op het programma en de club zou er alles aan doen om ons op tijd speelgerechtigd te krijgen bij de bond. Zaten nog steeds in het fijne hotel, waar ik goed aan kon wennen. Elke dag massages en roomservice was geen straf. In onze vrije tijd hadden we de mogelijkheid om Jogjakarta te verkennen en ook dat beviel ons prima. Er was 1 dingetje waar ik moeite mee had. Overal waar ik liep waren alle ogen op mij gericht. Het is hier niet onbeschoft om te staren dus de mensen maken er gebruik om iemand uitgebreid observeren. Met mijn 1.94 meter en Europese uiterlijk val je nogal op tussen de gemiddelde Indo van 1.60. Ik ben er ondertussen wel aan gewend. Het leuke op dit moment is dat ik een redelijk woordje Bahasa indonesia spreek dus ik hoor wanneer mensen over me praten. Dan staan ze ineens met een bek vol tanden als ik erop reageer. Leuk is dat! Pancakes

De dag van de wedstrijd was aangebroken. Ik voelde spanning die ik al een tijdje niet meer gevoelt had. Ik was zenuwachtig voor de wedstrijd. Wat zou er ons te wachten staan, zit het stadion vol, hoe is de tegenstander, als ik maar geen domme fouten maak. Dat waren gedachtes die heel de dag door mijn hoofd dwaalden. Dat gevoel van onzekerheid was nieuw voor mij. Maar goed we waren met grote bombarie onthaald en de mensen hadden hoge verwachtingen van ons. Wij moesten hun kampioen maken, dat was onze missie. Op de wedstrijd dag stonden de kranten vol met onze gezichten en voorbeschouwingen waarin duidelijk werd aangegeven dat wij het moesten doen. De wedstrijd stond voor 19.00 uur in de avond gepland en dat was gunstig ivm de hitte en avondwedstrijden brengen altijd een mooi sfeertje met zich mee. Om 18.00 waren we in het stadion omgekleed en wel. Maar toen kwam de directeur Yoyok naar ons toe en vertelde dat Emiel Linkers als speelgerechtigd was en Lorenzo en ik nog niet maar kon nog zijn dat het op het nippertje toch nog zou lukken. Ik wilde op dat moment zo graag spelen. Vanuit de kleedkamer hoorde ik het kolkende stadion. Ik wilde me laten zien! De onzekerheid was weg. Ik wilde die energie en de passie van de supporters voelen op die grasmat. Om 18.15 uur vlak voor de start van de warming up kwam Yoyok met het nieuws dat Lorenzo speelgerechtigd was en ik nog niet.  Dat was ontzettend zuur. Met gebogen hoofd kleedde ik me aan en nam plaats op de tribune. Het was een prachtige sfeer. Vuurwerk, passionele supporters en positieve energie. Was prachtig om te zien maar des te meer baalde ik dat ik niet tussen de lijnen stond. We speelde de wedstrijd met 1-1 gelijk. Emiel scoorde bij zijn debuut. Dat was prachtig voor hem en ook voor ons. Holland had zijn stempel gedrukt!

De geldschieter Mr. Zein vertrok na de wedstrijd weer terug naar zijn woonplaats Jakarta en had aan de club gevraagd zo snel mogelijk een huis voor ons te vinden en tot die tijd in een goedkoper hotel te zoeken. Onze chaffeur Dadang bracht ons in opdracht van de directeur naar een traditioneel Indonesisch hotel. De club nam de opdracht om een goedkoper hotel te zoeken wel erg letterlijk. We zijn daar precies vijf minuten binnen geweest. Je moet je voorstellen, je gaat van een prima luxe hotel naar compleet het tegenovergestelde. We stonden met zijn drieën heel even in de kamer die ons werd aangeboden, maar na 10 seconden overleg waren we eruit dat we hier niet konden blijven. Ik ben absoluut geen persoon die luxe nodig heeft, ik slaap net zo goed in een tentje op de camping als in een 5 sterren hotel. Maar ik heb wel een basis nodig zoals wij die gewend zijn in onze westerse wereld waaronder een schone kamer, warm water en goed bed. Dat is alles wat ik nodig heb. Maar deze kamer was smerig. Vieze vloer, insecten, schimmel op de muren en ook nog eens een traditionele Indonesische douche.  Een grote vierkante stenen bak gevuld met koud water. De bedoeling is dan om met een emmer het koude water over je heen te gieten. Iets waar ik nooit aan zou kunnen wennen. Dus wij belde meteen onze zaakwaarnemer op en vroegen hem vriendelijk een ander hotel te zoeken met normale faciliteiten. Die was al snel gevonden. Prima basic hotel met westerse faciliteiten voor een klein bedrag. Geldschieter blij wij blij.

De week erna stond de eerste uitwedstrijd op het programma en meteen de verste uit de competitie. De club genaam PSGL bevindt zich op het eiland Sumatra in de provincie Aceh in het dorp genaamd Gayo Lues. Het meest streng gelovige moslim gebied in Indonesië waar ook de Sharia-wet nog word gehanteerd. Dus mannen of vrouwen die vreemd gaan worden bijvoorbeeld gestenigd. Wat denk je als die wet in onze westerse wereld zou worden gehanteerd. In onze maatschappij is het tegenwoordig bijna acceptabel om vreemd te gaan hoe krom het ook is. Die normen en waarden zijn verdwenen in Nederland, dat vind ik erg zonde want ik persoonlijk geloof in ware liefde en monogamie. Sorry, ik dwaal af. De reistijd van Jogjakarta (Java) naar Gayo Lues (Sumatra) bedraagt ongeveer 13 uur!!! We vlogen van Jogja naar Medan (Sumatra) dat is ongeveer anderhalf uur. Vanaf Medan was het nog 11,5 uur met busjes door de bergen heen in het pikkedonker met een kamikaze chaffeur. Er is geen vliegveld in de buurt van de bestemming dus was geen andere keus. Het was een helse rit. Een mafkees van een driver die op slechte wegen door de bergen met hoge snelheid auto’s en vrachtwagens inhaalden, hier en daar keihard moest remmen omdat er een groot gat in de weg zat of een gedeelte was waar überhaupt geen asfalt aanwezig was en je over stenen en keien reed. Ik dacht wij rijden straks het ravijn in waar niemand me ooit zal vinden. Op dat moment dacht ik even, hmm ik had nu ook veilig en gezellig met mijn familie in Nederland kunnen zijn, waarom ben ik hier aan begonnen. Maar zoals jullie doorhebben ik heb het overleefd! Thanks god!

Aangekomen met de zon opkomst was een mooie plaatje in de bergen. We reden het dorp Gayo Lues in. Ik vond dat er in het dorp een beetje grimmige sfeer hing. Hoe kon hier een profclub zitten in the middle of nowhere. Het werd drie dagen overleven op rijst want westers eten was nergens te bekennen natuurlijk. Het dorp was 1 hotel rijk en dat was natuurlijk een traditioneel Indonesisch hotel met zo’n vreselijke bucket douche. Lorenzo heeft een beetje smetvrees dus er waren genoeg lachwekkende situaties in dat hotel. Dezelfde dag ging ik samen met Lorenzo het dorp in om een beetje te verkennen. We kwamen terecht bij een traditionele bruiloft op straat. Het leek er sterk op dat die mensen nog nooit een blanke hadden gezien. Ze wilde me 1 voor 1 aanraken en aan mijn blonde lokken zitten. Dat ritueeltje was ik al gauw zat natuurlijk. Maar daar maakte we ook kennis met de geweldige Indonesische gastvrijheid. Ze vroegen ons mee te eten en mee te dansen en te zingen op de muziek. Was mooi om mee te maken. Terug bij het hotel kwam de assistent trainer met snelle stappen op ons afgelopen. In gebrekkig Engels vertelde hij dat het voor mij gevaarlijk is om buiten het hotel te zijn omdat er veel extreem islamitische terroristen organisaties zich in die provincie bevinden die mij graag zouden ontvoeren als ze me zouden ontdekken. Dus Krissie kwam het hotel niet meer uit behalve voor de wedstrijd. De nacht voor de wedstrijd werd ik wakker geschud door me bed. Ik hoorde glazen en borden vallen in de keuken van het hotel. Emile en Lorenzo werden er ook wakker van. Het was een aardbeving van een seconde of 30. Zo ontzettend suf van moeheid draaide we ons om en sliepen verder terwijl je eigenlijk zo snel mogelijk naar buiten moet gaan. De volgende dag bleek dat het hele hotel dat ook had gedaan behalve wij. Mijn telefoon stond roodgloeiend door berichten van mijn bezorgde familie die het nieuws hadden gezien over de aardbeving in het gebied waar ik me bevond. Maar zo veel indruk had die aardbeving niet gemaakt op ons, dus niks aan de hand. De wedstrijd dag was aangebroken. Ik ging mijn debuut maken voor PSIM. Aangekomen bij het stadion was de zoveelste teleurstelling van deze trip. Wat een verschrikkelijk slecht veld. Het veld van ADO Den Haag recent was nog een biljartlaken vergeleken bij dit veld. Er kon niet normaal op gevoetbald worden en de uitslag liet dat ook zien 0-0.

Ik was blij dat het erop zat en we terug gingen naar Jogja. Wat een helse trip was dat. Die zal ik nooit meer vergeten. Daar heb ik de spaarzame gedachten gehad van waar ben ik aan begonnen. Gelukkig degradeerden zij en hoef ik daar nooit meer naartoe!  Dit was hem weer voor deze keer. Ik zit op het moment in Singapore en duik lekker even het nachtleven in (de aard van het beestje). Dat zijn de dikke pluspunten van mijn bestaan hier. Ik wil mijn oude cluppie Capelle heel veel succes en plezier wensen in de bekerwesstrijd tegen Groningen vanavond. Dat zijn de krenten uit de pap. Wedstrijden die bijblijven! Geniet ervan mannen.

Groetjes Kristian